Gazze’de yağmurlar, yeryüzünü temizlemek için değil, savaşın, kuşatmanın ve yerinden edilmenin tükettiği hayatlara yeni bir acı sayfası eklemek için yağıyor. Nitekim mülteci kampları su ve çamur deryasına dönüşmüş durumda; on binlerce çadır sular altında kalmıştır. Çocuklar ıslanmış battaniyelerin altında soğuktan titrerken anneler geriye kalan birkaç eşyalarını kurtarmaya çalışmakta, babalar ise evlerini ve geçim kaynaklarını kaybettikten sonra sığındıkları geçici barınakların da sular altında kalması karşısında çaresiz kalmaktadır. Bombardıman, kuşatma ve yağmur kıskacındaki Gazze halkı, kendilerini hayatın en temel gereksinimlerinden dahi mahrum bırakan çok yönlü bir felaketle karşı karşıyadır. Ne soğuktan koruyacak bir sığınak, ne korkularını dindirecek bir güven ortamı, ne de bir nebze olsun nefes alabilecekleri bir fırsat imkanı bulunmaktadır!
Gazze halkı, açlığın, korkunun ve yersiz yurtsuz kalmanın tükettiği canlardan kurtarılabilecek olanları kurtarmak için dünyaya ve İslam ümmetine yardım çığlıklarını yükseltmektedir. İnsani yardım ve yardım kuruluşlarına, uluslararası örgütlere ve müdahale etme gücüne sahip devletlere kendilerini bu felaketle baş başa bırakmamaları yönünde çağrılarda bulunmaktadırlar. Zira sular altında kalmış bir çadır, soğuktan titreyen bir çocuk ve evlatlarını koruyacak hiçbir imkânı bulunmayan bir annenin yaşadıkları, yeni dayanışma ve sempati açıklamalarını değil, derhâl harekete geçilmesini gerektiren insani bir felaketin somut göstergesidir!
Gazze halkı imkânsız olanı istemiyor! Yalnızca güven içerisinde yaşama haklarını, kendilerini yağmurdan koruyacak bir çatıyı ve korku ya da ölüm olmadan geçirebilecekleri bir geceyi istiyorlar. Ümmetlerinden kendilerine yardım etmelerini talep ediyorlar. Bu, onların hakkıdır. Öyleyse onların yardım çığlıkları, yaşadıkları felaketin büyüklüğüyle orantılı bir karşılık bulmadan daha ne zamana kadar ümmetin semalarında yankılanıp duracak?!
Gazze halkına nusret vermek için derhâl ve hiç vakit kaybetmeden harekete geçmesi gerekenler, İslam ümmetinin ordularıdır. Zira Gazze halkının içerisinde bulunduğu acı ve felaketin sebebi, onları barınabilecekleri evlerden, üzerinde yaşayabilecekleri topraklardan ve karınlarını doyurabilecekleri bir lokma ekmekten dahi mahrum bırakan Yahudi varlığıdır. Dolayısıyla onları bu gaspçı varlıktan, onun saldırganlığından ve işlediği suçlardan kurtarmanın yegâne yolu, ümmetin ordularını harekete geçirmek, Gazzelilerin yardımına koşmak, onların yardım çığlığına icabet etmek, hem onları hem de Mübarek Toprak Filistin’in tamamını gaspçı varlıktan kurtarmaktır. Nitekim Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:
مَا مِنْ امْرِئٍ يَخْذُلُ امْرَأً مُسْلِماً فِي مَوْضِعٍ تُنْتَهَكُ فِيهِ حُرْمَتُهُ وَيُنْتَقَصُ فِيهِ مِنْ عِرْضِهِ إِلَّا خَذَلَهُ اللهُ فِي مَوْطِنٍ يُحِبُّ فِيهِ نُصْرَتَهُ، وَمَا مِنْ امْرِئٍ يَنْصُرُ مُسْلِماً فِي مَوْضِعٍ يُنْتَقَصُ فِيهِ مِنْ عِرْضِهِ وَيُنْتَهَكُ فِيهِ مِنْ حُرْمَتِهِ إِلَّا نَصَرَهُ اللهُ فِي مَوْطِنٍ يُحِبُّ نُصْرَتَهُ“Her kim bir Müslümanın saygınlığının kaybolacağı, onurunun zayıflayacağı bir yerde yardımsız bırakırsa, Allah da onu kendisine yardım edilmesini arzu ettiği yerde yalnız bırakır. Kim de bir Müslümana onurunun zayıflayacağı ve saygınlığının yitirileceği bir yerde yardım ederse, Allah da ona kendisine yardım edilmesini arzu ettiği bir yerde yardım eder.”
O halde imdat, imdat ey Müslüman orduları! Yardıma koşun, imdada yetişin ey iki milyarlık İslam Ümmet!
2026 yılı Amerikan ara seçimlerinin sonuçları, Demokrat Parti’nin büyük bir zafer kazanması, Kongre’nin her iki kanadında Senato ve Temsilciler Meclisi’nde kontrolü ele geçirmesi ve eyalet valiliklerinin çoğunu ele geçirmesiyle sonuçlanmıştır. Bu durum, ikinci başkanlık döneminin tam ortasındaki Trump yönetimi için tam bir siyasi hezimet olarak değerlendirilmektedir. Bu sonuçlar, her ne kadar muhtemel bir yenilgiyi önceden sezmiş olsa da, kaybeden taraf dışında pek çok gözlemci ve karar verici için sürpriz olmamış; aksine pek çok tahmin, çalışma ve kamuoyu yoklamasıyla büyük ölçüde örtüşmüştür.
Cumhuriyetçi Parti’nin bu seçimleri kaybetmesi, başta siyasi, ekonomik ve dış politikaya ilişkin etkenler olmak üzere bir dizi faktörün birikmesinin sonucu olarak açıklanabilir. Bunların başında, Trump yönetiminin performansına yönelik halkın memnuniyetinin azalması, Yahudi varlığına verdiği mutlak destek ve enflasyonu düşürme ve yaşam koşullarını iyileştirme yönündeki vaatlerini yerine getirememesi gelmektedir. Zira gıda, yakıt ve temel hizmetlerin fiyatları yükselmeye devam etmiştir. Bunun yanı sıra İran’a karşı yürütülen savaş, bu savaşın yol açtığı enerji fiyatlarındaki artış ve kaynakların tüketilmesi, halk arasındaki hoşnutsuzluğu daha da artırmıştır. Ticaret politikalarına ve gümrük vergilerine yönelik eleştiriler, yolsuzluk ve çıkar çatışmalarına ilişkin endişeler ile bazı Cumhuriyetçi adayların zayıf performansı da seçim sonuçlarında etkili olmuştur. Öyle ki Başkan Yardımcısı JD Vance, yenilginin başlıca sorumlusu olarak İran’a karşı yürütülen savaşı göstermiş ve Cumhuriyetçilerin seçimleri kaybetmelerinin asıl nedeninin bu savaş olduğunu belirtmiştir. Vance, 2024 seçimlerinde Trump ve kendisini destekleyen bazı seçmenlerin bu kez Demokrat Parti’ye oy verdiklerini ifade etmiştir. Pek çok seçmenin, savaşın sürmesini, hayat pahalılığını, Amerika’nın çıkarlarına verilen önemin azalmasını, Amerika’nın Yahudi varlığıyla kurduğu ilişkinin niteliğini protesto ettiğini kaydetmiştir. Dolayısıyla bu yenilgi, ekonomik hoşnutsuzluk ile dış politikaya yönelik itirazların iç içe geçmesinin ve Cumhuriyetçi Parti’ye duyulan güvenin azalmasının bir yansıması olarak görünmektedir. Seçmenlerin büyük bir bölümü, seçimleri Beyaz Saray’ın politikalarını reddettiklerini ifade etmenin ve değişim yönündeki güçlü arzularını ortaya koymanın bir aracı olarak görmüşlerdir.
Hükümetlerinin politikalarından bıkanlar yalnızca Amerikan halkı değildir. Nitekim Eylül 2026’nın ortalarından bu yana birçok Avrupa ülkesinde halk ve işçi protestoları dalgası yaşanmaktadır. İlk kıvılcımı Fransa’da çakan bu protestolar, daha sonra İspanya, İtalya, Belçika, Portekiz, Almanya ve diğer Avrupa ülkelerine yayılmıştır. Son haftalarda protestoların kapsamı giderek genişlemiş, başlangıçta öğrenci hareketleri ve eğitimle ilgili taleplerle ortaya çıkan gösteriler, işçi sendikalarının, gençlerin ve düşük gelirli kesimlerin de katıldığı daha geniş çaplı bir halk hareketine dönüşmüştür. Protestocuların talepleri; hayat pahalılığının, enerji ve gıda fiyatlarının düşürülmesi, ücretlerin ve emekli maaşlarının artırılması, konut krizinin ve yükselen kiraların çözüme kavuşturulması, eğitim ve sağlık hizmetlerinin iyileştirilmesi ve gençlere iş imkânlarının sağlanması üzerinde yoğunlaşmaktadır. Bunların yanı sıra kemer sıkma politikalarına ve askerî harcamaların artırılmasına da karşı çıkılmaktadır. Dolayısıyla bu protestolar da Avrupa hükümetlerinin politikalarına yönelik halkın giderek artan hoşnutsuzluğunu ve hükümetlerle toplumun çeşitli kesimleri arasındaki güven uçurumunun derinleştiğini ortaya koymaktadır.
Ancak Batı halklarının, gerek Amerika’da gerekse Avrupa’da mevcut duruma yönelik itirazları, yalnızca siyasetçilere ve onların mevcut programlarına karşı çıkmakla çözüme kavuşturulamaz. Zira bu programlara karşı çıkmak ve itiraz etmek bir başlangıçtır, ancak halkların içine düştükleri durumdan kurtulmak için aradıkları çözümleri üretmeye tek başına yeterli değildir. Nitekim birçok kişi de bu gerçeğin farkındadır. Demokrat Partili Temsilciler Meclisi Üyesi Debbie Dingell, yalnızca Trump’a karşı çıkmakla yetinilmemesi gerektiğini belirterek şöyle demiştir: “Sadece Trump’a karşı çıkmak yeterli değildir. Partinin savunduğu ve seçmenlere sunabileceği bir şeyler de olmalıdır.” Aynı doğrultuda Temsilciler Meclisi Üyesi Maxwell Frost da şu ifadeleri kullanmıştır: “Sadece Trump’a karşı çıkmak yeterli değildir. Seçmenlerimize ve Amerikalı işçilere hizmet eden kendimize ait bir gündemimizin olması gerekir.” Bu açıklamalar, Demokrat Parti içerisinde Cumhuriyetçi yönetimin politikalarını eleştirmekle yetinmek yerine siyasi ve ekonomik bir program ortaya koyulması yönündeki çağrıları yansıtmaktadır.
Ancak bütün bunlar, halkları yeniden kapitalizmin dar boğazına ve onun sunduğu çözümlere geri götürmektedir. Zira gerçekte sorun, halkları tüketen, bir avuç kapitalistin ve karar vericinin çıkarları uğruna fakirlerin ve sıradan insanların kanını emen bozuk kapitalist ideolojinin kendisinde yatmaktadır. Batılı yöneticiler, yolsuzluklarının derecesi veya çözüm üretme konusundaki yanlış değerlendirmeleri bakımından birbirlerinden farklı olsalar da kapitalist ideolojiyi uygarlıklarının temeli ve fikrî referansları olarak benimseme konusunda birleşmektedirler. İşte bu durum, Batı halklarının sonu gelmeyen bir kısır döngü içerisinde dönüp durmalarına neden olacaktır.
Dolayısıyla halkların kurtuluşu, yine kapitalist düşüncenin kendisinden türetilmiş fikirlerle değil; insanlık için elverişli olan, insanın yararına neyin uygun olduğunu bilen Hakîm ve Alîm olan Allah katından gelen başka bir ideolojik düşünceye dayalı değişimle mümkündür. Bu da bize, bütün dünyanın artık hayatın tamamını kapsayan bir ideoloji olarak İslam’ın yönetiminin geri dönüşüne ne kadar büyük bir ihtiyaç duyduğunu bir kez daha hatırlatmaktadır. Zira İslam, ne önünden ne de arkasından batılın yaklaşamadığı, insanı dünya ve ahirette mutluluğa ulaştıran Rabbânî bir ideolojidir.
Kurulması için canhıraş çalıştığımız Hilafet Devleti, insanlığı kurtarmaya, dünya halklarına adalet ve merhamet taşımaya muktedir olan yegâne devlettir. Allah’ın izniyle onun kuruluşu yakındır. Nitekim Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:
لَيَبْلُغَنَّ هَذَا الْأَمْرُ مَا بَلَغَ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ، وَلَا يَتْرُكُ اللهُ بَيْتَ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللهُ هَذَا الدِّينَ بِعِزِّ عَزِيزٍ أَوْ بِذُلِّ ذَلِيلٍ، عِزّاً يُعِزُّ اللهُ بِهِ الْإِسْلَامَ، وَذُلّاً يُذِلُّ اللهُ بِهِ الْكُفْرَ“Bu din, gece ve gündüzün ulaştığı her yere ulaşacaktır. Allah, bu dini sokmadığı hiçbir ev bırakmayacaktır. Çadırlara bile girecektir. Kimi onuruyla kimi de zilletiyle... Ya İslâm’la izzet bulacak veya küfürle zelil olacaktır.”
Öyleyse ey Müslümanlar! Haydi onu kurmak için çalışmaya koşun!
Haber-Yorum
Azerbaycan’da Okullarda Başörtüsü Yasağına Karşı Kitlesel Protestolar
Haber:
Azerbaycan'ın başkenti Bakü'de ve diğer şehirlerde, okullarda başörtüsü takılmasını yasaklayan yeni okul kıyafeti düzenlemelerine karşı protestolar düzenlendi.Özgür Avrupa Radyosu'nun Azerbaycan servisinin aktardığına göre, İçişleri Bakanlığı 37 kişinin tutuklandığını bildirdi.
21 Eylül'de Azerbaycan Bakanlar Kurulu, devlet okullarındaki okul üniformalarına ilişkin yönetmeliklerde yapılan değişiklikleri resmen onayladı.Karar, “tek tip okul kıyafeti kurallarına aykırı olan ve laik eğitim ilkesiyle çelişen kıyafet parçalarının eklenmesini” yasaklamaktadır.Ekim ayının başlarında ise, Bakü'den ve diğer bölgelerden, bazı okulların Müslüman kadınların taktığı başörtüsü olan hımar giyen kız öğrencilerin ve kadın öğretmenlerin sınıflara girmesine izin vermediğine dair şikâyetler gelmeye başladı.
Dikkat çekici olan, protestoları düzenlemek için harekete geçenlerin bizzat kız öğrencilerin ve onların velilerinin olmasıdır; ayrıca birçok öğrencinin de okula gitmeyi boykot etmeleridir. JAMnews sitesinin aktardığına göre, erkek öğrenciler başörtüsü takmak isteyen kız arkadaşlarıyla dayanışma içinde olduklarını ifade etmişlerdir. Protestolara aralarında öğretmenlerin, kamuoyunda tanınan ve dinî şahsiyetlerin de bulunduğu yüzlerce kişi katılmıştır. Protestocular, başörtülü kız öğrencilerin derslere katılmasının engellenmesinin, çocukların eğitim hakkının ihlali olduğunu vurgulamışlardır.
Protestocular, dini kıyafetlerin giyilmesini yasaklayan okulların pencerelerini kırdılar.Telegram uygulamasındaki Minval Politika kanalına göre, protestocular başkent Bakü'nün Karadağ bölgesinde bir okul müdürünün aracını ateşe verdiler.Yasamal bölgesinde protestocular okullardan birini ateşe vermeye çalışmış, ancak yangın söndürülmüş ve yayılması önlenmiştir.İçişlerinden sorumlu yetkili makamlar, gözaltına alınan kişiler hakkında, örgütlü bir şekilde kamu düzenini ihlal etmek suçlamasıyla cezai işlemler başlatmıştır.
Yorum:
Aliyev rejiminin, 2010 ve 2011 yıllarında okullarda başörtüsünü yasaklamaya yönelik önceki girişiminin, yetkilileri kararlarından geri adım atmaya zorlayacak ölçüde güçlü tepkilere yol açtığını hatırlayalım. Görünen o ki bu, kararı uygulamaya koymak için daha uygun bir zamanlamanın seçilmesini bekleyen taktiksel bir geri çekilmeden başka bir şey değildi.
Birçok kişi, yetkilileri halk arasında popüler olmayan bir yasayı kabul etmeye sevk eden nedenleri sorgulamaktadır; dahası bu yasanın kabul edilmesi, Azerbaycan’ın son derece yakın ve karşılıklı bağımlılığa dayalı ilişkiler içinde olduğu Türkiye ile de anlaşmazlığa yol açmıştır.
Aslında bunda şaşılacak bir şey yoktur; çünkü İslam'a karşı mücadele, Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından kurulan her devletin temel dayanaklarından birini oluşturmaktadır. Bu nedenle eski Sovyetler Birliği'nin bir parçası olan Müslüman ülkelerinin çoğu, uzun süredir benzer bir yasağı uygulamaktadır:
Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Muhammed Mansur
Haber-Yorumµ
Bu Terörle Mücadele mi Yoksa Dinî ve Siyasi Faaliyetler Üzerindeki Denetimin Sıkılaştırılması mı?
Haber:
2 Kasım 2026 tarihinde Özbekistan'da, aşırılıkla mücadele etkinliğini artırmayı amaçlayan (ÖPQ-1185) sayılı yasa kabul edildi. Yasaya göre; aşırılıkçı, ayrılıkçı, köktendinci ya da diğer yasaklı örgütlere katılma suçundan 5 ila 10 yıl arasında hapis cezası belirlenmiştir.
Ayrıca soykırıma, zorla yerinden edilmeye veya sakinler arasında panik yaratmaya çağrıda bulunan aşırılıkçı, ayrılıkçı ya da bağnazlık içeren fikirlerle yüklü materyallerin yayılması amacıyla hazırlanması veya bulundurulması; bunun yanı sıra aşırılıkçı ve terör örgütlerinin sembollerinin yayılması amacıyla hazırlanması veya bulundurulması nedeniyle para cezası ya da 15 güne kadar idari gözaltı cezası da öngörülmüştür.Yasalardaki "dini aşırılık" terimi ise "aşırılık" kelimesiyle değiştirilmiştir. Nitekim yasa 3 Kasım'da yürürlüğe girmiştir.
Yorum:
İlk bakışta bu değişiklikler, toplumun güvenliğini sağlamayı hedefleyen sıradan yasal önlemler gibi görünmektedir. Masumlara yönelik şiddet ve saldırganlıkla mücadelenin gerekli olduğu ve İslam'ın çizdiği sınırların aşılmaması gerektiği doğrudur; ancak bu gerekçe altında fikri, hakka daveti ve İslami siyasi görüşleri suç teşkil eden faaliyetlerle bir tutmamak gerekir.
Özellikle "köktencilik ve diğer yasaklı örgütler" gibi mefhumların yasal sınırları, bunların belirlenmesine ilişkin kriterler ve pratikte nasıl yorumlandıkları ciddi soru işaretleri doğurmaktadır.Zira herhangi bir örgütün yasaklanması, kesinlikle üyelerinin şiddet eylemlerinde bulunduğu anlamına gelmez; aksine kişisel suçluluğun, somut eylemlerin ve delillerin mahkemede kanıtlanması gerekir. Ancak ülkemizde tam tersinin yapılması alışkanlık haline gelmiştir!
Buna ek olarak "aşırılık" teriminin "dini aşırılık" ile değiştirilmesi, tek başına sorunun özünü değiştirmez. Temel mesele, yasanın kim için ve hangi kriterlere dayanarak uygulandığıdır. Örneğin 1999 ile 2005 yılları arasında diktatör Kerimov ve cellatları, Hizb-ut Tahrir'in binlerce gencini hapse atmıştı. 27 yıl geçmiş olmasına rağmen, onların bazıları hâlâ hapistedir. Buhara şehrinde, onlardan bazıları 18 yıllık hapis cezalarını tamamlamış olmasına rağmen, hükümet ceza sürelerini uzatmak için onları yeni ve uydurma suçlamalarla yeniden yargılamaya çalışmaktadır.
Aynı zamanda reşit olmayan kız çocuklarına yönelik cinsel saldırılarda bulunan devlet görevlileri, başlangıçta yalnızca 1,5 yıl süreyle özgürlüğü kısıtlayıcı bir cezaya mahkûm edilmiştir. Halkın protestoları ve davanın yeniden gözden geçirilmesi sonucunda, cezaları sadece 3 yıl hapis cezası olarak değiştirilmiştir!
Bir başka olayda ise annesini para anlaşmazlığı nedeniyle öldüren, cesedini parçalara ayırarak farklı yerlere gömen bir kişi, kamu sistemine sahip bir sömürgede 18 yıl hapis cezasına mahkûm edilmiştir!
Eğer devlet gerçekten halkın güvenliğini önemsiyorsa, suç ile akide, şiddet ile barışçıl davet ve terörizm ile yöneticiyi eleştirme arasında ayrım yapmak zorundadır. -Halklarına hakikati ulaştırmayı akidevi bir görev olarak gören- ümmetin samimi gençlerine, İslam'ı asli ve hakiki bir şekilde anlatma fırsatının verilmesi, haksız yere tutuklananların derhal serbest bırakılması ve uğradıkları maddi ve manevi zararların tazmin edilmesi gerekir.
Aksi takdirde mevcut hükümet de tıpkı kendinden önceki hükümet gibi, adaletsizlik ve zulümle tarihe geçecektir. Daha da önemlisi hiç kimse, Allah'ın huzurunda hesap vermekten kaçamaz. -İster bir yetkili ister sıradan bir insan olsun- haksızlık yapan herkes, kendi elleriyle işlediklerinden dolayı mutlaka Allah'ın huzurunda hesaba çekilecektir. Bugün halka zulmeden yetkililer yarın adaletin tesis edildiği günü görmeyi diliyorlarsa, şimdiden haklarında verilecek hükmü düşünsünler; çünkü hesap günü geldiğinde, pişmanlığın bir faydası olmayacaktır! Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلَّه “Ey iman edenler!Allah için şahitlik yaparak adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun.” [Nisa 135]
Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İslam Ebu Halil - Özbekistan
Coğrafya, Ekonomi ve Enerji Savaş Araçlarına Dönüştüğünde
Balta Dağının (Cebelü'l-Fas) Hedef Alınmasından Güç Dengelerinin Yeniden Şekillendirilmesine
ABD-İran çatışması artık yalnızca nükleer program hakkındaki bir çatışma olmadığı gibi uranyum zenginleştirme ya da nükleer teknolojiye sahip olma konusundaki bir anlaşmazlık da değildir. İran'ın Balta Dağı ile bağlantılı gelişmeler, Amerika'nın burayı hedef alma tehditleri ve bunlara eşlik eden kullanılabilecek silahların niteliğine ilişkin tartışmalar, İran'ın gücünün geleceği, stratejik yapısını yeniden inşa etme kapasitesi ve enerji denklemleri ile bölgesel nüfuzdaki konumuyla bağlantılı olan çatışmanın daha derin bir boyutunu ortaya koymaktadır.
Balta Dağı… Nükleer tesisin sınırlarını aşan askerî bir düğümdür
Farsçada “Kuh Kelang Ghazla” adıyla bilinene Balta Dağı, nükleer dosyada İran'ın en tartışmalı bölgelerinden birini oluşturmaktadır. İsfahan eyaletindeki Natanz tesisinin yakınında yer alır ve son derece sert kaya oluşumlarının içine kazılmış derin bir tünel kompleksini barındırmaktadır.Bölgenin önemi, coğrafi ve stratejik doğasında yatmaktadır; zira tahminler, onun bazı bölümlerinin büyük derinliklerde yer aldığına işaret etmektedir; bu da özellikle ABD’nin, yalnızca hava saldırısıyla tesisin içinde bulunanları imha edebileceğine dair herhangi bir güvenceye sahip olmaması, onun geleneksel sığınak delici bombalarla hedef alınmasını karmaşık bir operasyon hâline getirmektedir.
Stratejik ve Uluslararası Araştırmalar Merkezi’nin (CSIS), Eylül 2026 yılında yayımlanan analizleri, yıl boyunca bölgedeki inşaat ve tahkimat çalışmalarının arttığına işaret etmektedir ancak uydu görüntülerinin tesisin içinde faal santrifüj cihazlarının bulunduğunu kesin olarak kanıtlamadığını vurgulamaktadır. Ayrıca Bilim ve Uluslararası Güvenlik Enstitüsü de Ekim 2026'da tünel girişlerinin kapalı tutulmaya ve bunlara erişimin kısıtlanmaya devam ettiğine işaret etmektedir.
Amerika'nın açmazı da işte burada yatmaktadır: Zira içinde ne bulunduğunu tam olarak bilmeden ve saldırının İran'ın nükleer programı yeniden başlatma kapasitesini sona erdireceğine dair güvence olmadan, bir dağın içindeki tahkim edilmiş bir tesis nasıl yok edilebilir ki?İşte bu, Balta Dağı’nı sıradan bir askerî hedeften çok daha fazlası hâline getirmektedir; zira burası, coğrafya, tahkimatlar ve teknoloji karşısında Amerika'nın askerî üstünlüğünün sınırlarını ortaya koyan bir sınavı niteliğindedir.
Kirli Bomba… Bunun hakikati nedir ve neyi gerçekleştirebilir?
Balta Dağı’na karşı radyoaktif bir silah kullanılması ihtimaline ilişkin konuşmalar, bu silahın niteliği ve hedefleri hakkında geniş çaplı soruları gündeme getirmiştir. Burada üç silah türü arasında bir ayrım yapmak gerekmektedir:
Kirli bomba, nükleer bir bomba değildir ve bildiğimiz devasa nükleer patlamayı da meydana getirmez; ancak onun tehlikesi, radyoaktif maddeleri yaymasında, maliyetli izolasyon ve temizlik önlemlerini gerektirebilecek bir kirliliğe yol açmasında, paniğe neden olmasında ve yaşamı ve ekonomik faaliyetleri aksatmasında yatmaktadır. ABD Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri; kirli bombanın temel tehlikesinin patlamanın kendisinden, radyoaktif maddelere maruz kalmaktan veya bunları solumaktan kaynaklandığını, etkinin boyutunun ve süresinin ise maddelerin hem niteliğine hem miktarına hem de yayılımına bağlı olduğunu açıklamıştır.
Ancak bu, onu kullanmanın Balta Dağı'nı yıllarca yasaklı bir bölge hâline getireceği anlamına mı gelmektedir? Zorunlu değildir; zira kirliliğin süresi, silahın kirli bomba olarak tanımlanmasıyla belirlenmez; aksine radyoaktif maddenin türüne, özelliklerine, yayılma miktarına, çevresel koşullara ve kirliliği yok etme imkânlarına bağlıdır. Dolayısıyla bunların kullanılmasının bölgeyi uzun yıllar boyunca kapalı hâle getireceğini kesin olarak söylemek için bilimsel bir dayanak bulunmamaktadır. Daha da önemlisi bunların Balta Dağı’na karşı kullanılacağına ilişkin söylemler, şu ana kadar Washington'ın bunları kullanmaya karar verdiğini veya bunun için fiilî bir plan hazırladığını kanıtlayan güvenilir bir delile dayanmamaktadır.
2026 Kasım ayının başında nükleer silah kullanılması ihtimali hakkında yayılan konuşmayı ise açıklamalar ve medyadaki spekülasyonlar tetiklemiş olup bu ise Amerikan kararının bir ilanı değildir. Nitekim Trump 2026 yılının Ekim ayında, dağın hedef alınmasının gerekli olabileceğini söylemişti ancak nükleer silah kullanılmasını dışlamış ve konvansiyonel silahların kullanılma olasılığından söz etmişti.
Amaç dağı mı kapatmak yoksa İran'ın nükleer geleceğini mi kapatmak mıdır?
Washington'ın Balta Dağı'nı hedef almaya karar verdiğini varsayarsak, tünelleri ve tesisleri imha etmenin ötesine geçen olası stratejik hedefler bulunmaktadır:
Birincisi: İran’ın bu tesisi, uluslararası denetimden ve askeri saldırılardan uzak bir şekilde nükleer kapasitesini geliştirmek için kullanmasını engellemek.
İkincisi: İster tesisleri yok etmek, ister girişleri, hizmetleri ve çevresindeki altyapıyı devre dışı bırakmak yoluyla olsun nükleer altyapının yeniden inşasını daha zor ve maliyetli bir hâle getirmek.
Üçüncüsü: İran'ın, her askerî çatışma turunun ardından nükleer kapasitesini yeniden üretmek için gelecekte kullanabileceği tahkim edilmiş bir tesise sahip olmasını engellemek.
Ancak bu stratejide bir sorun vardır; zira bir tesisi yok etmek, bilimsel bilginin, siyasi iradenin veya alternatif tesisler inşa etme kapasitesinin de yok edilmesi anlamına gelmemektedir. Nitekim CSIS analizi, İran'ın başka tesislere ve tünellere sahip olduğuna ve askeri saldırıların tekrarlanmasının nükleer meseleye kalıcı bir çözüm sunmadığına işaret etmiştir.
Buradan hareketle Amerika’nın olası amacı, sadece Balta Dağı'nı kapatmak değil, aksine İran'ın nükleer gücünü yeniden inşa etmesini son derece zorlaştıracak bir denklem dayatmaya çalışmak olduğu şeklinde anlaşılabilir.
Çatışmanın etkileri İran içinde mi kalacak?
İran'a karşı radyoaktif bir silahın kullanılması ya da hatta konvansiyonel bir askerî tırmanışın, ülke sınırları içinde kalacağına inanmak hatadır; zira bunun üç düzeyde yansımaları olacaktır:
Birincisi: Çevresel ve radyolojik düzey
Radyoaktif bir kirlenme meydana gelirse, onun etkilerinin yayılımı radyoaktif maddenin türüne, hava koşullarına ve bölgenin doğasına bağlıdır.Olayın doğası, rüzgârın yönü ve radyoaktif maddelerin yoğunluğu hakkında bilimsel veriler olmadan, kirliliğin komşu ülkelere veya Körfez bölgesine ulaşacağını kesin olarak söylemek mümkün değildir. Ancak özellikle nükleer tesisler veya radyoaktif maddeler söz konusu olduğunda riskler göz ardı edilemez.
İkincisi: Askerî ve güvenlik düzeyi
İran tesislerinin hedef alınması, sadece Amerikan tesisleriyle sınırlı kalmayıp bölgedeki ülkelerde bulunan askeri üsleri, enerji tesislerini ve stratejik altyapıları da kapsayabilecek askeri misillemelere yol açabilir. Bu da Körfez ülkelerini zor bir denklemle karşı karşıya bırakmaktadır: Zira onlar, Amerikan üslerine ve çıkarlarına ev sahipliği yapmaktadırlar; ancak aynı zamanda patlak vermesi kararını kontrol etmedikleri herhangi bir çatışmanın maliyetinin bir kısmını üstlenmek zorunda kalma riskiyle karşı karşıyadırlar. Nitekim Reuters haber ajansı, 2 Kasım 2026 tarihinde yayımlanan raporunda, enerji altyapısının ve sivil tesislerin hedef alınma olasılığının artmasıyla birlikte Körfez ülkelerinin ABD üslerinin ve hayati tesislerin İran'ın misilleme hedeflerine dönüşebileceğine ilişkin endişelerini ele almıştır.
Üçüncüsü: Küresel ekonomik düzey
En tehlikeli sonuçlardan biri de işte burada yatmaktadır; zira İran sadece petrol üreten bir ülke değildir; aynı zamanda küresel enerji ticaretinin en önemli damarlarından biri olan Hürmüz Boğazı'nın hemen yanında yer almaktadır. Buradaki seyrüsefer özgürlüğünü tehdit eden herhangi bir tırmanış, petrol, nakliye ve sigorta fiyatlarını artırabilir ve tedarik zincirlerinde aksamalara yol açabilir. Dolayısıyla çatışmanın maliyetini yalnızca İran üstlenmez; aksine bu maliyet, Asya ve Avrupa ekonomilerine ve enerji ve temel malları ithal eden ülkelere de yayılabilir.
Çin ve Rusya… Yüzleşme, uluslararası sistem üzerinde bir çatışmaya dönüşür mü?
Amerika'nın İran'ı kuşatmasını, Çin ve Rusya ile arasındaki uluslararası rekabetten bağımsız olarak okumak mümkün değildir. Çin, Orta Doğu ile büyük stratejik ve ekonomik çıkarlarla bağlantılıdır ve önemli bir enerji kaynağı olarak bölgeye bağımlıdır. Ayrıca ticaret yollarının ve deniz geçiş güzergâhlarının istikrarını ekonomik güvenliğinin bir parçası olarak görmektedir. Rusya ise bölgedeki gelişmelere, uluslararası güç dengeleri, Amerika'nın nüfuzu karşısındaki konumu ve enerji piyasaları ile bölgesel güvenlik alanlarındaki çıkarları açısından bakmaktadır.
Ancak Pekin veya Moskova'nın İran'ı savunmak için doğrudan askerî bir çatışmaya gireceği varsayılmaması gerekir; zira onlardan her birinin kendi hesapları, çıkarları ve kabul edebileceği risklerin sınırları vardır. Bununla birlikte İran'ın ekonomik ve askeri açıdan boyunduruk altına alınması, Amerika'nın nüfuz alanının dışında ekonomik ve stratejik ilişkiler kurmaya çalışan ülkelere daha geniş kapsamlı bir mesaj verebilir. Burada İran dosyası, enerji kaynakları, ticaret yolları, finans ağları ve teknoloji üzerinde kontrol sahibi olma gücünün kime ait olduğu konusundaki daha büyük bir çatışmanın parçasına dönüşmüştür.
Deniz koridorları… Aşılması imkânsız olan coğrafya
Deniz koridorları, bu çatışmada en önemli güç kozlarından biri olmaya devam etmektedir; zira Hürmüz Boğazı sadece coğrafi bir koridor değil, aynı zamanda dünya pazarlarına yönelen büyük miktarda petrol ve doğal gazın geçtiği stratejik bir darboğazdır. Buradaki deniz taşımacılığına yönelik herhangi bir tehdit, özellikle sanayi ekonomileri enerji akışının kesintisiz sürmesine bağlı olan Asya'da olmak üzere çatışmanın taraflarını aşan bir krize yol açabilir. Buradan hareketle İran'a yönelik savaş genişlerse, sadece nükleer programla ilgili değil, küresel enerji güvenliğine yönelik bir çatışmaya dönüşebilir.
Petrol ve gazın önde gelen üreticilerinden biri olmasına rağmen ABD, enerji güvenliğine sadece Körfez petrolüne yönelik doğrudan ihtiyacıyla ilgili bir mesele olarak değil, küresel piyasaların istikrarı, ticaret yollarının korunması ve rakip güçlerin uluslararası ekonominin can damarları üzerinde aşırı nüfuz sahibi olmasının önlenmesiyle bağlantılı bir mesele olarak bakmaktadır.
Koridorlar üzerindeki kontrol, mutlaka petrole sahip olmak anlamına gelmez; aksine petrolün piyasalara ulaşmasını, maliyetini ve akış zamanlamasını etkileme gücüne sahip olmak anlamına da gelmektedir. Mevcut çatışmanın en tehlikeli yanı, sadece Balta Dağı'nın yok edilmesi ihtimalini değil, aynı zamanda askerî gücün ve ekonomik kuşatmanın, yeni bir stratejik gerçekliği dayatmak için birbirini tamamlayan iki araca dönüşme ihtimalini de barındırmasıdır.
Askerî saldırı bir tesisi devre dışı bırakabilir, kuşatma onun yeniden inşa edilmesini engelleyebilir ve siyasi baskı ise hedef alınan devleti savaşın başlamasına neden olan meselenin ötesine geçen tavizler vermeye itebilir. Ancak bu strateji, kendi içinde büyük riskler barındırmaktadır. Aşırı güç kullanımı İran'ı daha da sertleşmeye itebilir, çatışmanın genişlemesine ve enerji güvenliği ile deniz koridorlarının tehdit altına girmesine yol açabilir; ayrıca bölge ülkelerinin Amerikan güvenlik garantilerine duyduğu güveni de zayıflatabilir.
Gerçekleşmesi hâlinde nükleer silah kullanımı ise, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana uluslararası sistemi şekillendiren çizgilerin son derece tehlikeli biçimde aşılması anlamına gelecek ve nükleer tabuların aşınmasına ve dünya ülkelerinin güvenlik hesaplarının değişmesine kapı aralayacaktır.
Washington bir tesisi yok edebilir ve kuşatma uygulayabilir; ancak bunun kalıcı bir istikrara veya dayatmaya çalıştığı gerçekliğin siyasi olarak kabul edilmesine yol açacağını garanti edemez. Zira savaşlar gücün altyapısını yok edebilir; ancak onun geleceğini güvence altına almayı garanti edemez. Kuşatma ekonomiyi boğabilir; ancak mutlaka siyasi itaati sağlamaz. Ancak silahlar, kaynaklar ve koridorlar devletlerin iradesini yeniden şekillendirme araçlarına dönüştüğünde, çatışma, İran sınırlarını aşarak bölgenin ve tüm uluslararası sistemin geleceği üzerine bir çatışmaya dönüşür.
Biz Orta Doğu bölgesinde bu çatışmayla en çok ilgili olan ülkeleriz; eğer yanan ülkeler, akan kanlar, yağmalanan topraklar olmak ve ülkelerimizin de bizim için hiçbir faydası olmayan çatışmalara sahne olmasını istemiyorsak, o zaman bu ümmetin evlatlarının şunun bilincinde olmaları gerekir; dinlerine yardım etmek, ajan yöneticilerden kurtulmak, ajan ve bağımlılık potasından özgürleşme, kurtuluş ve Allah’ın hükümlerine bağlılık alanına çıkmak ve İslami hayatı yeniden başlatmak için harekete geçmedikleri takdirde, Batı'nın politikalarını uygulamak için kaybedecekleri şeyler; kendi topraklarında iktidarlarını ve karar alma yetkilerini yeniden kazanmak ve Rablerinin şeriatını uygulamaya bağlı kalmak için harekete geçmeleri hâlinde kaybedeceklerinden çok daha fazla olacaktır; çünkü bu daha az maliyetlidir ve bunda Müslümanlar için izzet ve dünya için ise kurtuluş vardır.
Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim
El-Raye Gazetesi
Türkiye ile Libya Arasında Akdeniz'deki Kıta Sahanlığında Deniz Yetki Alanlarının Belirlenmesine İlişkin Anlaşma
Üstad Ahmed El-Mühezzeb’in Kaleminden
Çeşitli ve bir dizi medya kuruluşları, kıta sahanlığına ilişkin anlaşmanın hukuki geçerliliğinin yedi yıl boyunca tanınmamasının ve önceki Trablus hükümetinin bunu yapmaya hakkı olmadığı gerekçesiyle yaptıklarının kabul edilmemesinin ardından Tobruk Temsilciler Meclisinin imzaladığı deniz anlaşması, Türkiye’nin güneyinde ve Libya’nın kuzeydoğusunda Akdeniz sularının paylaşılması ve deniz altında bulunan madenlerin, petrolün ve gazın çıkarılmasıyla ilgili anlaşma hakkındaki tepkileri ele aldılar.
Öncelikle, Türkiye ile Libya (Serrac hükümeti) arasında 2019 yılında imzalanan bu anlaşmanın hangi olaylar ve koşullar altında gerçekleştirildiğini belirtmek gerekir; nitekim o dönemde Hafter, Trablus’a saldırmış ve uçak ve topçu ateşiyle Trablus’u ve ülkenin batısındaki diğer şehirleri bombalamıştı; bu da Hafter güçleri yoluyla başkent Trablus’a girmenin ne kadar zor olduğunu ortaya koymuştu.O sırada Serrac, yerel güçlerin teşvikiyle Türkiye'ye gitmiş ve Türkiye ile bir güvenlik anlaşması imzalamıştı; bu anlaşma kapsamında Türkiye, yerel güçlere termal Kornet füzeleri, görüntüleme kameraları ve bombalar taşıyan insansız hava araçları ve ayrıca hava savunma sistemleri sağlamıştı; nitekim tugayların bazı gençleri, kendilerine sınırlı bir şekilde ve Amerika’nın izin verdiği ölçüde verilen bu silahlar konusunda eğitilmişti; çünkü Türkler buraya Amerika'nın izniyle girmişti.
Bunun üzerine Türkiye, Serrac hükümetinden Türkiye ile Libya arasında deniz yetki alanlarının belirlenmesine ilişkin Türkiye-Libya anlaşmasını imzalamasını istemiş; anlaşmayı Türkiye Parlamentosu ve hükümeti imzalamış ama o dönemde Hafter'in ve onun arkasındaki Mısır'ın kontrolü altında bulunan Tobruk Parlamentosu anlaşmayı imzalamaktan kaçınmıştı.
Ama şimdi, Boulos'un projesi doğrultusunda bazı yerel güçlerin, Hafter'in oğlu Saddam'ın Başkanlık Konseyi başkanlığına getirilmesi konusunda umutlandırılmasının ardından, Hafter'in oğlunun ödediği bedellerden biri, Akile Salih'in Mısır istihbaratıyla yakın ilişkileri bulunan Tobruk Parlamentosu Başkanlığı görevinden uzaklaştırılması olmuştur; öte yandan Mısır istihbaratının, Hafter'in oğlu tarafından Hızlı Destek Kuvvetleri Komutanı Hemedti'ye silah ve mühimmat sağlanmasında oynanan rolden dolayı büyük öfke duyduğu da bilinmektedir.Mansuri'nin suikastındaki rolünü ve Zaviye Rafinerisi'ndeki petrol tanklarının yakılması operasyonunda ortaya çıkan rolünü örtbas etmek amacıyla Tobruk Parlamentosu'nu, 27 Kasım 2019 tarihinde Trablus hükümeti ile Türkiye tarafından imzalanan ve Birleşmiş Milletler'e tevdi edilen Libya ile Türkiye arasındaki deniz yetki alanlarının belirlenmesine ilişkin anlaşmayı imzalamaya itmiştir.
Anlaşmada aşağıdaki maddeler belirtilmiştir:
1- Anlaşma, (karşılıklı kıyıların hakça paylaşımı dikkate alınarak) uluslararası deniz hukukunun ilkeleri uyarınca Türkiye'nin güney kıyıları ile Libya'nın kuzeydoğu kıyıları arasındaki münhasır ekonomik bölgede kıta sahanlığının sınırlarını belirlemeyi amaçlamaktadır.
2- Mutabakat Zaptının Temel Maddeleri:
• Birinci Madde:Deniz sınırlarının belirlenmesi;Türkiye'nin güney kıyıları ile Libya'nın kuzey kıyıları arasındaki kıta sahanlığı ve münhasır ekonomik bölge sınırları, Akdeniz'de (A) bölgesinden başlayıp (B) bölgesinde sona ermekte olup, aşağıdaki koordinatları birleştiren düz coğrafi çizgilerle belirlenmiştir:
- Bölge (A): Enlem (34° 16' 13.7" N), Boylam (26° 19' 21.1" E)
- Bölge (B): Enlem (34° 09' 07.9" N)، Boylam (26° 03' 06.9" E)
* Not: Bu şerit boyunca yer alan diğer alt noktalar, bu mutabakata ekli koordinat haritasına göre ifade edilmiştir.
• İkinci Madde: Haritalar ve koordinatlar, birinci maddede belirtilen deniz sınırları Mutabakat Muhtırasına ekli harita üzerinde belirlenir ve harita ile coğrafi koordinatlar anlaşmanın ayrılmaz bir parçası sayılır.
• Üçüncü Madde: Uluslararası tescil; taraflar, bu Mutabakat Zaptı’nın Birleşmiş Milletler Şartı’nın 102. maddesi uyarınca Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliği nezdinde tescil edilmesi konusunda mutabık kalmışlardır.
• Dördüncü Madde: Uyuşmazlıkların çözümü; taraflar arasında bu Mutabakat Zaptı'nın yorumlanması veya uygulanmasıyla ilgili olarak ortaya çıkabilecek her türlü uyuşmazlık, diplomatik yollarla, doğrudan anlayış ve iki ülke arasındaki müzakereler yoluyla çözüme kavuşturulur.
• Beşinci Madde: Gözden geçirme ve değişiklik; bu Mutabakat Zaptı herhangi bir zamanda iki taraf arasında diplomatik kanallar aracılığıyla sağlanacak yazılı mutabakatla değiştirilebilir ve gözden geçirilebilir.
• Altıncı Madde: Yürürlüğe giriş; Mutabakat Zaptı, her iki ülke tarafından onaylanan iç hukuk prosedürlerinin tamamlandığını belirten son yazılı bildirimin yapılması tarihinden itibaren yürürlüğe girer.
3- Anlaşmadan doğan haklar ve yükümlülükler:
• Keşif ve sondaj: Anlaşma, hem Libya'ya hem de Türkiye'ye belirlenen bölgelerde doğal kaynakları (petrol, gaz, balıkçılık kaynaklar ve maden) keşfetme ve işletme konusunda egemenlik hakları tanımaktadır.
• Anlaşma, taraflardan herhangi birinin, bu sınırlar içerisinde yer alan Akdeniz'deki üçüncü bir devletle deniz sınırlarının belirlenmesine yönelik müzakerelere, imzacı taraflar arasında önceden bildirimde bulunulup koordinasyon sağlanmadan başlamasına izin vermemektedir.
4- Hukuki durum ve yerel gelişmeler: Türkiye Dışişleri Bakanlığı ve Libya makamları, anlaşmayı 2020 yılında Birleşmiş Milletler’e tevdi ederek resmî olarak tescil ettirmiştir.
Bu mutabakat hakikatinde Yahudilere, Filistin'e ait kıta sahanlığında kendi varlıklarının da pay sahibi olması konusunda cesaret vermektedir; ayrıca bölgedeki Müslüman halklar farklı görüşlere sahip, dağınık, birbirleriyle savaşan, kendilerini bir araya getiren bir sancak ve kendilerini yöneten tek bir yöneticinin olmadığı kimseler olduğu sürece, Filistin'in kıta sahanlığını koruma bahanesiyle Lübnan ve Mısır'la çatışmaya girilmesi için de bir gerekçe oluşturmaktadır. H. 50 yılından itibaren Akdeniz'in, Allah'ın düşmanlarından hiç kimsenin Müslümanların izni olmadan denize açılamadığı bir İslam denizi olduğu dönemde;1803 yılında Osmanlı valisi Yusuf Paşa Karamanlı ile Amerika arasında yaşanan savaş sonucunda, Trablus’ta Amerikan donanmasına ait devasa Philadelphia gemisi, gemide bulunan askerî denizciler, gemi komutanları ve kaptanıyla birlikte esir alınmıştı; bu da Amerika’yı, tutuklu bulunan Amerikan birliğinin serbest bırakılması karşılığında valiye para ödemek zorunda bıraktığı gibi Amerika, Akdeniz’de seyretmesine ve Cebelitarık Boğazı’ndan geçmesine izin verilmesi karşılığında Cezayir’deki Osmanlı valisine de cizye ödemek zorunda kalmıştır. Allah'ın izniyle bu durum yakında geri dönecektir; işte o zaman ümmetin, ajan yöneticilerin Amerika ve Batı ülkeleriyle yaptığı anlaşmalara ihtiyacı olmayacaktır. İşte o zaman Yahudi varlığı kökünden sökülüp atılacak ve Filistin onun pisliğinden arındırılacaktır; bu ise Allah için hiç de uzak değildir.
![[424. Ders] Tefsir-ul Furkân - Abdullah İmamoğlu - Yusuf Suresi 15. Ayetler - Kardeşlik ve Sorumluluk](/tr/media/k2/items/cache/31533e13b7ea6982cbb413f412b24048_M.jpg)