Egemenlik Konseyi Başkanı ve Ordu Komutanı General Burhan, 15 Ekim 2026 Perşembe günü resmî X hesabından yaptığı paylaşımda, “ABD Başkanı Donald Trump’a bir mesaj göndererek Sudan’ın, Amerika Birleşik Devletleri himayesinde yürütülen barış çabalarına olan bağlılığını dile getirdiğini” belirtti. Burhan ayrıca; “Sudan hükümeti; egemenliğimizi, toprak bütünlüğümüzü ve halkımızın onurunu koruyan adil ve kalıcı bir barışa ulaşmak için bütün taraflarla samimi bir niyetle çalışmaya hazırdır.” ifadelerini kullandı. Bu mesaj, El Burhan’ın New York’taki Birleşmiş Milletler Genel Kurulu çalışmalarına katılması için Amerika’nın kendisine vize vermemesine tepki olarak 26 Eylül 2026 Cumartesi günü Hartum Stadyumu’nda mahşeri bir kalabalığa yaptığı konuşmanın ardından geldi. El Burhan o mitingde Amerikan baskısını ve kendi ifadesiyle Amerikan şantajını reddettiğini açıklamış ve Sudan lehçesiyle “Ne herhangi bir devletten vize istiyoruz ne de kimseden izin istiyoruz. Hiçbir şey istemiyoruz. Bu ülkede sizinle birlikte oturur, birlikte ölürüz.” demişti. Ayrıca mitingde Hızlı Destek Kuvvetleri tamamen ortadan kaldırılıncaya kadar savaşın sürdürüleceğini vurgulamıştı. El Burhan’ın bu ani U-dönüşü karşısında danışmanı Amcad Farid, 16 Ekim 2026’da el-Hadath kanalına yaptığı açıklamada; gönderilen mesajın Sudan’ın BM ve diğer uluslararası aktörler tarafından yürütülen barış çabalarına doğrudan dahil olma isteğini yansıttığını söyleyerek durumu meşrulaştırmaya çalıştı.

Peki Amerika, Sudan’daki savaşı durdurmak ve barışı sağlamak için gerçekten tarafsız ve dürüst bir arabulucu mudur?! Bu soruya cevap vermeden önce şu hususun altını çizmek gerekir: Sudan ordusu ile Hızlı Destek Kuvvetleri arasında devam eden bu savaş, yalnızca iki taraf arasındaki bir iç savaş değildir. Bilakis Sudan üzerindeki uluslararası mücadelenin bir sonucudur: Bir tarafta Amerika ve onun askerî çevrelerdeki araçları, diğer tarafta ise İngiltere ve onun sivil çevrelerdeki araçları bulunmaktadır. Amerika, sözde “Çerçeve Anlaşması” yoluyla Amerika’nın askeri kampı üzerindeki çember daraldığında, Amerika sivilleri mücadele alanından dışlamak ve şu an yerinde yeller esen Çerçeve Anlaşması’nı ortadan kaldırmak için kendi iki ajanı arasındaki savaşı ateşlemiştir. Bu çatışma ve savaş hâlen farklı biçim ve şekiller altında devam etmektedir. Bu çerçevede 21 Ekim 2026 Çarşamba günü Cenevre’de, Sudan’daki barış çabalarını koordine etmeye yönelik altıncı uluslararası istişare turu sona erdi. Toplantıya 21 ülke ile beş uluslararası ve bölgesel kuruluş katıldı. Bu toplantı, Avrupalıların Sudan dosyasını Amerika’nın elinden almaya yönelik bir girişimi idi. Ancak Trump’ın Sudan Temsilcisi Mesaad Boulos, siyasi diyalog meselesinin önünü keserek önce ateşkes konusunda ısrar etti. El-Burhan’ın danışmanı Emcad Farid ise Boulos’un ateşkes önerisinin ciddi olmadığını deşifre etti.

Şimdi soruya gelecek olursak: Biz, Amerika’nın tarafsız ve dürüst bir arabulucu olmadığını ve Sudan’da barışın sağlanmasını gerçekten istemediğini vurguluyoruz. Amerika, kapitalist sömürgeci bir devlet olduğu için Sudan’daki savaş dosyasını kendi çıkarları doğrultusunda elinde tutmakta ve yönetmektedir. Bu durum aşağıdaki hususlarda açıkça görülmektedir:

Birincisi: Amerika, devletin resmi ordusu ile isyancı bir milis gücü olan HDK’yı bir tutmaktadır. Bu durum, bu anlamsız savaşın patlak vermesinden bu yana Amerikalı yetkililerin yaptığı açıklamalarda açıkça görülmektedir. Burada yalnızca ABD Dışişleri Bakanlığının 23 Eylül 2026 tarihinde yaptığı en güncel açıklamasını zikretmekle yetineceğiz. ABD Dışişleri Bakanlığı 23 Eylül 2026 tarihinde yaptığı açıklamada “Sudan Silahlı Kuvvetleri ve Hızlı Destek Kuvvetleri ile liderlerinin Sudan için meşru ve anayasal bir yönetimi temsil etmediğini; silah zoruyla hükmettiklerini” iddia etmiştir. ABD Dışişleri Bakanlığı ayrıca barışı yeniden tesis etmeye ve iktidarı Sudan halkına geri vermeye çalıştığını ileri sürmüştür.

İkincisi: Amerika, Darfur’u Sudan’dan koparmaya çalışmakta ve bunun için gerekli şartları hazırlamaktadır. Nitekim Nisan 2024’te ABD Barış Enstitüsü, Kenya’nın başkenti Nairobi’de Sudan’daki savaşa ilişkin üç senaryonun tartışıldığı bir çalıştay düzenlemiş ve özellikle üçüncü senaryo olan “Sudan’da iki ayrı hükümetin bulunması” senaryosu üzerinde durmuştu. Enstitü bu senaryonun en yakın ve en muhtemel seçenek hâline geldiğini, bunun ülkedeki çatışmanın şiddetini azaltabileceğini ve müzakere masasına oturulmasının yollarını açabileceğini ileri sürmüştü. Ardından Şubat 2025’te Nairobi’de Sudan Kuruluş İttifakı Konferansı düzenlenmiş, bu konferansın sonucunda 26 Temmuz 2025 tarihinde sözde Kuruluş Hükümeti kurulmasına karar verilmişti. Bu yapıda bir başkanlık konseyi ve başbakanlık oluşturulmuş, böylece Güney Darfur eyaletinin merkezi Nyala’da paralel bir hükümet kurulmuştu.

Üçüncüsü: Savaşı perde arkasından yöneten Amerika’nın, ordunun Darfur’u kurtarmak üzere ilerlemesini istemediği açıkça ortadadır. Bu nedenle çatışmalar Darfur’dan uzak tutularak Güney Kordofan ve Mavi Nil bölgelerinde sürdürülmektedir.

Dördüncüsü: 20 Haziran 2026 tarihinde Amerika, temsilcisi Massad Boulos aracılığıyla Sudan hükümetine sunduğu güncellenmiş belgede, “İnsani yardımların ulaştırılmasını kolaylaştırmak amacıyla ülke genelinde 90 gün süreyle kapsamlı ve derhâl bir ateşkes ilan edilmesini” teklif etmiştir. Devamında başka maddeler de yer almıştır. Amerika’nın sözde insani yardımları ulaştırma bahanesiyle önerdiği bu ateşkes, Hızlı Destek Kuvvetleri gibi ayrılıkçı bir isyancı güçle yapıldığında, fiilen onların siyasi ve askerî varlığını tanımak ve mevcut durumlarını kabul etmek anlamına gelmektedir. Amerikan belgesi, Hızlı Destek Kuvvetleri’nin dağıtılmasından ve varlığının sona erdirilmesinden bahsetmemekte, bilakis birliklerinin “yeniden konuşlandırılmasını” talep ederek dolaylı biçimde varlıklarını sürdürmelerini talep etmektedir. Bu da Amerika’nın Hızlı Destek Kuvvetlerini idari bir yapıya ve siyasi bir programa sahip, müzakere masasına oturan paralel bir siyasi varlık olarak göstermeyi amaçladığı anlamına gelmektedir. Ateşkes ise Hızlı Destek Kuvvetlerinin Darfur üzerindeki hâkimiyetini kalıcılaştırmak anlamına gelecektir. Bu da Darfur’un ayrılmasına yönelik aşamalı bir hazırlıktır.

Sudan’daki insani kriz meselesine gelince; bu ne Amerika’nın ne de Trump’ın umurundadır.

Dahası hükümetin kendisi de Hızlı Destek Kuvvetlerini petrol gelirleriyle güçlendirerek Amerika’nın Darfur’u koparma planı doğrultusunda hareket etmektedir. Haberlerde, hükümetin Güney Sudan petrolünün boru hattından geçiş gelirlerini Hızlı Destek Kuvvetleriyle paylaştığı, Hızlı Destek Kuvvetlerine yıllık 360 milyon dolar ödeme yapıldığı bildirilmiştir. Hükümet ise bu haberleri yalanlamamıştır. Hızlı Destek Kuvvetleri’nin kontrolü altındaki Heclic’de üretilen ve Güney Sudan petrolüyle birlikte ihraç edilen günlük yaklaşık 26.000 varillik Sudan petrolünden HDK’ye ne kadar ödendiğini ise kimse bilmemekte, hatta bu para devlet bütçesinde bile görünmemektedir! Peki bunun ne kadarı Hızlı Destek Kuvvetlerine ödenmektedir?! Hükümet ayrıca, Hızlı Destek Kuvvetlerini silah ve yakıtla besleyen bir can damarı olarak değerlendirilen Adre sınır kapısını belirli aralıklarla açmaktadır. Hükümet bunun farkındadır. Hatta bu mesele hakkında bizzat açıklamalar da yapmıştır.

Bütün bunlara ek olarak Birleşmiş Milletler temsilcileri ve bazı devletlerin özel temsilcileri, paralel Kuruluş Hükümetinin yetkilileriyle görüşmektedir. Bu da onların paralel hükümeti zımnen tanıması anlamına gelmektedir. Nitekim Birleşmiş Milletler Özel Temsilcisi Pekka Haavisto, Nisan 2026’da Nairobi’de Hızlı Destek Kuvvetleri Komutanı Muhammed Hamdan Daglo Hamideti ile görüşmüştür. Eylül 2026’da ise Japonya’nın Afrika Boynuzu Özel Temsilcisi, Kuruluş Hükümetinde Ulusal İnsani Erişim Kurumu Başkanı olan Ömer es-Safi ile bir araya gelmiştir. Ömer ayrıca Avrupa Birliği’nin Sudan Misyon Başkanıyla ve başka isimlerle de görüşmüştür. Bütün bu görüşmeler komploların merkezi olan Kenya’nın başkenti Nairobi’de gerçekleşmiştir.

Bu bilgileri ve daha pek çoğunu sömürgeci devletlerle bağlantılı siyasetçiler ve onlara bağlı, hatta daha açık ifadeyle çıkar karşılığı hareket eden medya çevreleri çok iyi bilmektedir. Ancak bütün bunlar ülkenin harap olması ve insanların helak olması pahasına dahi olsa gerçeği söylememektedirler!

İşte komplonun iç yüzü budur. Daha önce sözde barış adına Güney Sudan’ı Sudan’dan koparan ve şimdi de Sudan’ın birliğine karşı komplo kuran Amerika’nın gerçekliği de budur! O halde bugün Darfur’u koparmaya çalışan Amerika’dan Sudan’da barışı sağlamak için müdahale etmesi nasıl istenebilir?! Bu, Amerika’dan yadırganacak bir durum değildir; Çünkü Amerika sömürgeci, kâfir ve İslam’a ve Müslümanlara düşman bir devlettir. Başkanı Trump da bunu gizlememekte, bilakis açıkça İslam ve Müslüman düşmanı olduğunu ilan etmektedir. Fakat asıl musibet, Sudan’ın Müslüman evlatlarının sözle, fiille veya hatta sessizlikleriyle Amerika’nın bu komplocu planlarını uygulamasına yardımcı olmalarıdır.

Fiilî gerçeklik, Sudan yöneticileri de dâhil olmak üzere Müslümanların yöneticilerinin Amerika’nın elinde itaatkâr araçlar olduklarını ortaya koymuştur. Amerika’nın küstahlığına ve azgınlığına ancak İslam Devleti olan Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet son verebilir. Çünkü onda âlemlerin Rabbi Allah’ın rızası, Müslümanların kurtuluşu ve bütün insanlık için rahmet ve hidayet vardır. Zira o, tüm insanların Yaratıcısı olan âlemlerin Rabbinin razı olduğu yegâne nizamdır.

Ve’s Selamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berakâtuh

İbrâhîm Usmân [Ebu Halîl]
حزب التحرير
Hizb-ut Tahrir
Sudan Vilayeti Resmi Sözcüsü

Haber-Yorum

Çifte Sadakat: Müslümanın Sadakati Nereye Olması Gerekir?

Haber:

Abdul El-Sayed, Müslüman Kardeşler Cemaatinden uzak olduğunu ilan ediyor ve sadakatinin ikili olduğuna işaret eden imaları eleştiriyor.

Yorum:

Michigan eyaletinin Caro şehrindeki genel halk toplantısında katılımcılardan biri, Demokrat Senato adayı Abdul El-Sayed'e Müslüman Kardeşler örgütüyle bağını kesmesi yönünde baskı yaptı. Bunun ardından soruyu sorana yanıt vererek, dininin kendisine "anayasamız olmayan bir şeye" bağlılık verdiğini varsaydığını savundu. Şöyle ekledi: “Benim için anayasa, kendisiyle yolumuzu bulduğumuz bir ışıktır.”

Bu diyalog, kendisini Müslüman Kardeşlerle ilişkilendirmeye çalışan Cumhuriyetçi rakibi Mike Rogers ve Başkan Donald Trump tarafından gelen sürekli saldırıların ortasında gerçekleşti. El-Sayed bu saldırıları, dini bir önyargı olarak nitelendirdi. O zamandan beri yapılan yorumların çoğu, bu partizan yüzeyin etrafında dönüp durdu. Ancak Müslümanlar için en önemli soru şudur: Bir Müslümanın mutlak sadakati neye aittir ve İslam, siyasi hayatta bizden ne bekler?

Anayasaya sadakat ne anlama geliyor?

Anayasa bir slogan veya bir aidiyet sembolü değildir; aksine yasama yetkisine kimin sahip olduğunu, neyin helal neyin haram olduğunu kimin belirlediğini ve insanların hayatını düzenleyen kuralları kimin koyduğunu belirleyen bir çerçevedir. Allahu Teala bu soruya, açıkça şöyle cevap vermiştir: إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ “Hüküm sadece Allah’a aittir.” [Yusuf 40] Çünkü Allah sadece rahatlık talep etmek veya namazda ibadet etmek için sığındığımız bir varlık değildir; aynı zamanda bizim yaratıcımız ve Rabbimiz olduğu gibi hayatımızın her alanında bize yol gösteren de O'dur. Dolayısıyla egemenliğe dair İslami mefhumda, kanunun nihai ölçütünü belirleme hakkı, sadece Subhanehu’ya aittir.

Seküler demokrasiye gelince; farklı bir temelden hareket etmektedir; zira yasama otoritesi, beşerî kurumlar aracılığıyla ve insanların yazıp değiştirdikleri anayasal bir çerçeve kapsamında uygulanmaktadır. İşte bunlar yönetim otoritesinin kaynağı sorusuna verilen iki farklı cevaptır; dolayısıyla mesele, herhangi bir siyasetçinin kişisel düzeydeki dindarlığı meselesinin çok ötesine geçmektedir.

Tevhid ve sadakatin anlamı

Müslümanlar açısından bu tartışma, Cumhuriyetçiler ve Demokratlar arasındaki bir çatışmayla sınırlandırılamaz; aksine yalnızca Allah'a ibadet etmek ve O'nun mutlak otoritesini kabul etmek gibi tevhid perspektifinden ele alınması gerekir.

Velâ ve berâ mefhumu, çifte sadakat ifadesine tamamen farklı bir anlam kazandırmaktadır. Medya tartışmalarında bunlara, ulusal bağlılıkların çatışmasına yönelik bir suçlama olarak bakılmaktadır. İslam'da ise gerçek mesele, insan otoritesini Allah'ın yanında eşit bir yasama kaynağı olarak konumlandırmaktır. Bu ise sadece siyasi bir uygulama değil, aksine akidenin özüdür.

Bu bakış açısına binaen Karo diyaloğunun önemi, bir Müslümanın çifte sadakat suçlamalarını reddetmesinde değil; aksine verilen yanıtın beşerî anayasayı nihai referans kabul etmesinde ve semavi şeriatın egemenliğine hiçbir yer bırakmamasında yatmaktadır.

Benimsemiş olduğumuz iman, bir “tesadüf” değildir

Kendini savunurken El-Sayed kendi durumunu, tesadüfen Katolik olan aday John Kennedy'nin durumuna benzetmiştir. Bu karşılaştırma, imanın kişisel bir özellik olduğunu, kamu görevlerini etkilemediğini, yani uygulamada laikliği vurgulamayı hedeflemektedir.

Müslümanların bu çerçeveleme konusunda, temkinli davranması gerekir. İslam ne zamandan beri tesadüfen benimsediğimiz bir şey haline geldi? Oysa dinimizin, dünya görüşümüzü, adalet anlayışımızı, insanlarla olan ilişkilerimizi ve siyasi otoriteyle olan ilişkilerimizi şekillendirmesi gerekir. Zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ “De ki: Şüphesiz benim namazım, bütün ibadetlerim, hayatım ve ölümüm, alemlerin Rabbi olan Allah içindir.” [En’am 162]

Hayatımız, sadece namazlarımızdan ibaret değildir

İslam ilahi hidayeti, kamu görevlerini üstlenirken göz ardı edilecek bir şey olarak sunmaz; aksine yönetim ve idareyi doğrudan ele alır. Bununla birlikte bugün içiminden çoğumuz, dinî sadakat kişisel bir mesele olarak ele alınırken, yasama otoritesinin ise laik kurumlarda yoğunlaştığı bir sisteme alışmış durumdadır. İslam’da kapsamlı din anlayışının sorgulandığı şey de tam olarak bu ayrımdır. Nitekim birçok Müslüman aday, İslami ilke ve değerlerle açıkça çelişirlerken, Müslümanların oylarını kazanmaya çalışmaktadır. Şunu sormak gerekir: Allah Teala'nın şeriatına aykırı olduğu hâlde bu temsil, Müslümanları yönetmede gerçekten nasıl bir fayda sağlayabilir?

Seçim döngüsünün ardındaki şey

İslam ümmeti için siyasi faaliyetin, İslam'a dayanması ve onun yasalarına göre yönlendirilmesi gerekir. Bizim Allah Teala'ya olan sadakatimizin, siyasi görüşümüzün tek kaynağı olarak kalması ve tevhidin de bizi, O'nu yaratıcı ve yasa koyucu olarak kabul etmeye ve tüm işlerimizde O’nun emirlerine boyun eğmeye mecbur kılması gerekir.

Bu, seçim dönemlerini ve bireysel kişilikleri aşmak, bunun yerine siyasi sistemlerin temsil ettiği fikirlere odaklanmak anlamına gelmektedir. Yüzler değişir, partiler değişir, söylemler değişir; ancak Müslümanların ülkelerinin bölünmüş ve işgal altında olması, kaynaklarının sömürülmesi, şeriatın ihmal edilmesi ve Hilafetin yokluğu gibi temel meydan okuma varlığını korumaya devam eder. Bu sorun, mevcut sistem içindeki liderliği değiştirmekle çözülmeyeceği gibi faaliyetimizin de onu savunanlara dayanması mümkün değildir. Zira biz, bir alternatif sunmak için davet edildik.

Değişken ve bölünmüş bir sadakati kabul etmemiz mümkün değildir. Zira bizim sadakatimiz İslam’a olup, hedefimiz de onun galip gelmesidir. Tıpkı Allahu Teala’nın şöyle buyurduğu gibi: هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيداً “O (Allah), müşrikler hoşlanmasalar da (Kendi) dinini bütün dinlere üstün kılmak için Rasulü’nü hidayet ve hak din ile gönderendir. Şahit olarak Allah yeter.” [Fetih 28]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Heysem İbn Sabit - Amerika

Esirler Medya Ofisi, Ekim 2026’da Yahudi varlığının hapishanelerindeki Filistinli kadın esirlerin, sözde “örgülü saç” gerekçesiyle ciddi saldırı ve ihlallere maruz kaldığını açıkladı. Bu saldırılar arasında bazı kadınların başörtülerinin kaldırılarak saçlarının kontrol edilmesi, 17 kadın esirin tecrit edilmesi ve örgülerini çözmeye zorlanması, yoğun biçimde göz yaşartıcı gaz ve ses bombaları kullanılması sonucu bazı kadın esirler boğulma tehlikesi yaşaması ve bazılarının bir saat boyunca yüzüstü yatmaya zorlanması yer aldı. Ayrıca 15 esirin bulunduğu bir koğuşa biber gazı sıkılması sonucu yaşlı esirlerin fenalaştığı, hamile bir esirin ise revire kaldırıldığı bildirildi. Kadın esirlere yönelik bu sistematik işkence, Filistin Esirler Kulübünün yayımladığı bir raporla aynı döneme denk geldi. Rapor; işgalci yetkililerin zindanlarında 88 kadının esir tutulduğunu, bunlardan 21’inin hiçbir suçlama veya yargılama olmaksızın “idari tutuklu” olarak barındırıldığını ve 7 Ekim 2023’ten bu yana gözaltı koşullarının giderek kötüleştiğini ortaya koydu.

Damon Hapishanesi’nde belgelenen ihlaller, kadın esirlerin yalnızca özgürlüklerinden mahrum bırakılmadığını; aynı zamanda sağlıklarının, onurlarının ve insani ilişkilerinin de hedef alındığını göstermektedir. Kadınlar tecrit, kötü muamele, tıbbi ihmal, ziyaret kısıtlamaları ve temel hakların sınırlandırılmasıyla karşı karşıya bırakılmaktadır. Hapishane yönetiminin temizlik malzemelerini kasıtlı olarak toplaması, yedek kıyafet verilmesini engellemesi ve kadınları en temel hijyen şartlarının dahi bulunmadığı bir ortamda bırakması sonucunda tutuklular arasında uyuz hastalığı (scabies) yayılmıştır. Baskınların, tecridin ve mahrumiyetin tekrar tekrar uygulanması; buna Yahudi varlığının sözde Ulusal Güvenlik Bakanı Ben Gvir’in talimatları doğrultusunda yürütülen baskıcı uygulamaların eşlik etmesi, kadın esirleri boyun eğdirmeyi ve direnme güçlerini kırmayı hedefleyen bir politikanın varlığını ortaya koymaktadır.

Kadın esirlerin karşı karşıya kaldığı bu acı ve nefret uyandıran tabloya karşı verilen tepkiler ise, burada yapılan birtakım çağrılar ve orada dile getirilen sözlü protestoların ötesine geçmemektedir. Kadın esirlere yönelik saldırıların derhâl durdurulması, mahremiyetlerinin ve onurlarının korunması, yaralı, hamile ve hasta kadınlara tıbbi bakım sağlanması ve ilgili uluslararası kuruluşların tutukluluk koşullarını incelemesine izin verilmesi yönünde çağrılar yapılmakla yetinilmektedir. Filistin Yönetimi ise tüm bunlara karşı kör ve sağır kesilmektedir! Çünkü kendi içindeki güç mücadeleleriyle, yasama seçimleriyle, insanların geçim kaynaklarını ve servetlerini yağmalamakla, iyiliği emredip kötülükten sakındıranların peşine düşmekle ve uluslararası platformlarda yardıma, desteğe ve himayeye dilenen utanç verici taviz politikasını sürdürmekle meşguldür!

Ey dünyanın her yerindeki Müslümanlar! İffetli ve pak hanım kardeşleriniz, başörtülerinin zorla açılmasına kadar varan zulüm ve onur kırıcı muamelelere maruz kalırken sizler hâlâ sessiz mi kalacaksınız?! Kadınların onur ve namuslarına yönelik en küçük saldırıyı dahi kabul etmeyen Kureyş’in kâfirlerinde bile bulunan hamiyet, mertlik ve namus hassasiyeti nerede?! Allah’ın en aşağılık mahlukatının kadınlarımıza işkence ettiğini gördüğünüz halde neden onların yardımına koşmuyorsunuz? Neden onların acılarını ve uğradıkları cürümleri görmezden geliyorsunuz? İslam’a ve İslamî kıyafete karşı savaşın bu denli kızıştığı bu gönlerde siz neredesiniz?! Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın şu ayetinden haberdar değil misiniz?

وَمَا لَكُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَـذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ وَلِيّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ نَصِيراً “Size ne oluyor da, Allah yolunda ve “Ey Rabbimiz! Bizleri halkı zalim olan şu memleketten çıkar, katından bize bir dost ver, bize katından bir yardımcı ver” diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocukların uğrunda savaşa çıkmıyorsunuz?” ^{[Nisa 75]}

Haydi Yahudi hapishaneleri ve zindanlarındaki kadınlarınızın ve namusunuzun yardımına koşun. Umulur ki Allah bundan sonra başka bir durum meydana getirir.

İslam sisteminin hayattan uzaklaştırılmasından ve kapitalist sistemin egemen olmasından bu yana dünya ahlaki bir kaosla, siyasi ve ekonomik sorunlarla boğuşmaktadır. Dini hayattan ayıran ve yegâne ölçüsü menfaat olan bir sistemden başka ne beklenebilir ki? Bu nedenle Irak gibi zengin kaynaklara sahip bir ülkenin ekonomik krizler, yaygın yoksulluk ve yüksek işsizlikle boğuştuğunu görmeye şaşırmamak gerek. Bütün bunların üstüne Irak’ın servetlerini yağmalayanlar, ekonomik krize ve mali açığa bir çözüm bulmak üzere oturup tartışmaktadırlar. Bu tartışmaların sonucunda Başbakan; mevcut seçeneklerin ya dış borçlanma ya da döviz kurunu yükseltmek olduğunu ifade etmiş, ardından en az zararlı olanın kur artışı olduğunu iddia ederek resmi dolar kurunu 1520 Irak Dinarı’na çıkarmıştır. Alınan bu karar da malların ve gıda maddelerinin fiyatlarının fırlamasına, Irak halkının zaten dayanılmaz olan acılarının katmerlenmesine ve insanların malları ile emeklerinin çalınması için yeni kapıların açılmasına yol açmıştır.

Ancak yalanın ortaya çıkması sadece birkaç gün sürmüştür. IMF Başkanı Kristalina Georgieva’nın açıklamasıyla, Irak hükümetinin yeni bir finansman programı için fona başvurduğu ortaya çıkmıştır. Bloomberg’in aktardığına göre Georgieva: “Irak’a mali destek sağlayacağız.” demiş ve ekonomik politikalar konusunda da destek verileceğini belirtmiştir. Burada bu meselenin tehlikesinin yalnızca faizle sınırlı kalmayacağına dikkat çekmek gerekir. Bu ucube Fon’un kararları ülkenin siyasetine ve ekonomisine açıkça müdahale etmeye kadar uzanmaktadır.

Akademisyen ve ekonomist İmad Abdul Latif, “Uluslararası Para Fonu (IMF), hiçbir sınırlama, şart, kural ve dayatma olmadan herhangi bir ülkeye bir sent dahi borç vermez.” demiştir. Abdüllatif’in detaylandırdığı üzere borçlanacak devlet; kamu harcamalarının kısılması, devlet desteklerinin (sübvansiyonların) kaldırılması, ekonomide kamu sektörünün rolünün küçültülmesi, özel sektöre sınırsız destek verilmesi, devlet memuru sayısının ve maaş yükünün bütçe üzerindeki ağırlığının azaltılması, sosyal koruma ağlarından yararlanacaklar için katı şartlar getirilmesi, emeklilik ve sigorta sistemlerinde (halkın aleyhine) “reform” yapılması ve yerel paranın döviz karşısındaki değerinin daha da düşürülmesi gibi ana başlıkları içeren bir “Niyet Mektubu” yazmak zorundadır. Bu son madde ise doların Irak dinarı karşısındaki değerinin mevcut seviyeden daha da yükselmesine yol açabilir.

Ey Müslümanlar! Nasıl ki sineğin pisliğinden bal elde edilemezse, işgalci kâfire bağlı işbirlikçi hükümetlerden ve yozlaşmış bir sistemden de ülkenin sorunlarına ve krizlerine gerçek çözümler beklenemez. Zira bizzat onlar hastalığın kaynağı ve belanın sebebidir!

Ey Müslümanlar! Eğer bütün sorunlarımıza etkili bir çözüm ve gerçek bir şifa istiyorsak, bu ancak insanın Yaratıcısının indirdiği ve kıyamete kadar semavi şeriatların sonuncusu olarak seçtiği İslam nizamının uygulanmasıyla gerçekleşebilir. Bu yüzden Hizb-ut Tahrir sizi, dünya ve ahiret saadetine nail olmak ve âlemlerin Rabbinin rızasına erişmek için Allah’ın şeriatını hâkim kılmak üzere ciddi ve samimi bir şekilde çalışmaya çağırmaktadır.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ “Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah’ın ve Rasûlü’nün çağrısına uyun ve bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Yine bilin ki, O’nun huzurunda toplanacaksınız.” ^{[Enfal 24]}