Haber-Yorum
Amerikan Hegemonyasının Altın Çağının Sonu: Doha Forumu Açıklamaları Üzerine Bir Okuma

Haber:

Tom Barrack'ın Doha'daki Ulusal Güvenlik Forumu'nun oturum aralarında yaptığı açıklamalar:

• Amerika artık dünyadaki hiçbir bölgenin güvenlik garantörü değildir.
• Washington'ın bugünkü rolü, karşılıklı beklentileri belirlemeye ve her tarafın sorumluluktan kendi payına düşeni üstlenmeye odaklanmaktadır.
• Artık hiçbir şey için kapsamlı garantiler söz konusu değildir; aksine karşılıklı saygı ve net mutabakatlar vardır.
• Amerika ayrılmıyor, aksine “gözetiyor.”
• Amerika kontrol etmeye çalışmıyor; çünkü kontrol etme yaklaşımı işe yaramadı.
• “İsrail'in” Suriye'deki askeri faaliyetlerinin tehlikesi; bunu durdurmak için Amerikan müdahalesini gerektirebilir. (Russia Today)

Yorum:

Katar'ın başkenti Doha'da düzenlenen Ulusal Güvenlik Forumu marjında, Amerika'nın Türkiye Büyükelçisi ve Suriye ile Irak Özel Temsilcisi Tom Barrack, birçok konuya değindiği uzun bir konuşma yaptı. Onun bu konuşmasından, hakikatinde mevcut Amerikan politikasının ana hatlarını ortaya koyan birtakım dikkat çekici noktalar çıkardık; nitekim bu politika “Önce Amerika” sloganına hizmet eden bir politikadır; dolayısıyla bugünden sonra bedava koruma da binek de yoktur.

Bu da Trump'ın daha önce, eski Amerika liderleriyle alay ettiği çok sayıdaki açıklamasında dile getirdiği şeydir; zira onların, Avrupa ve Orta Doğu da dâhil Amerika'nın müttefiklerini karşılıksız olarak korumak ve savunmak uğruna Amerikan hazinesine milyarlarca Dolara mal olduklarını vurgulamıştı.

-Tarihe not düşmek ve vurgulamak adına- dikkat çekilmesi gereken hakikat şudur ki:Amerika, tarihi boyunca hiçbir yardımı karşılıksız yapmamış, aksine sunduğu her şeyin karşılığında katbekat fazlasını geri almıştır; ister doğrudan ister finansal uzantıları aracılığıyla olsun yaptığı yardımları ise, yardım elini uzattığı ülkelerin politikalarına gerek rızalarıyla gerekse zorla müdahale edebilmek için bir tutunma noktası ve nüfuz kapısı oluşturmak amacıyla yapmıştır.

Barrack'ın açıklamalarına dönecek olursak; o, Amerika'nın müttefikleri ve dostları olarak anılanların yüzüne ağır kalibreli bir bomba patlatmıştır; zira şöyle dedi: “Amerika artık dünyadaki hiçbir bölgenin güvenlik garantörü değildir.” Yani dış politikasında yeni çizgiler ve güzergâhlar çizmiş ve iç veya dış bir tehdide maruz kalan herhangi bir dost ya da müttefik devletin, yardım istese de istemese de güvenlik garantörü olmadığını vurgulamıştır.

Burada aynı soru gündeme gelmektedir: Amerika'nın ve Orta Doğu ve Körfez bölgesinde konuşlandırılmış kuvvetlerinin rolü nedir? Bu varlığın faydası nedir? Peki bunun bir anlamı kaldı mı? Onun varlığı, bu bölgesel ortakların korunması üzerine varılan mutabakat ve anlaşmayla çelişmiyor mu?

Barrack şöyle cevap verdi: “Aksine bizim rolümüz, karşılıklı beklentileri belirlemeye ve her tarafın sorumluluktan kendi payına düşeni üstlenmeye odaklanmaktadır.”Yani Amerikalıların bulunduğu ülkeler, Amerika'ya bilgi sağlamak ve bunları Amerika ile paylaşmak için azami çaba göstermeleri ve gerek bunun maliyetini gerekse bizzat Amerikan kuvvetlerinin varlığının maliyetini üstlenmek zorundadırlar demektir.

Sonra Barrack sözlerine şöyle devam etti: “Artık hiçbir şey için kapsamlı garantiler söz konusu değildir.” Yani bu ülkelerin istikrarını garanti altına almak ve onları herhangi bir dış saldırıdan korumak veya yönetim sistemlerini muhafaza etmek için önceden hazırlanmış herhangi bir güvenlik anlaşması sona ermiş ve geçmişte kalmıştır ve Amerika'nın mevcut politika anlayışında bunlara yer yoktur demektir. Ayrıca bu ülkelerin, kendilerini koruma ve mevcut ya da beklenen her türlü tehlikeyi bertaraf etme konusunda tam bir sorumluluk üstlenmeleri gerekir demektir.

Burada bu açıklamalar ve bunların analizinin sonuçları arasından başka bir soru da öne çıkmaktadır: Peki Amerika'nın rolü nedir? Barrack şöyle cevap verdi: “Sadece karşılıklı saygı ve net mutabakatlar vardır.”

Burada kendini dayatan soru ise şudur: Amerika'nın bölgedeki varlığı için artık bir gerekçesi kaldı mı? Peki orada bulunan kuvvetlerini neden geri çekmiyor?

Cevap, onun şu sözlerinde yatmaktadır: “Amerika ayrılmıyor; onun görevi anlaşmaları gözetmektir.” Yani sömürgeci anlayışla biz, sizi gözetmek için burada kalacağız ve siz bu denklemde olduğunuz sürece ayrılmayacağızve bu ana hatlar kapsamında varılacak hususları gözetmekle yetineceğiz demektir. Ayrıca Amerika'nın izlediği kontrol politikasının işe yaramadığını, aksine dünyanın birçok bölgesinde başarısız olduğunu da açıkça ilan etmiştir.

Barrack'ın yaptığı tüm açıklamaların tamamı tek bir noktaya işaret etmektedir: Amerika, hiçbir müttefikine veya yardım talep eden herhangi birine tek bir kuruş dahi ödemeyecek; ayrıca Afganistan ve Irak'taki başarısızlıklarını örnek göstererek kendisini, boş yere milyarlarca Dolara mal olan silahlı çatışmalardan uzak tutacaktır.

Tom Barrack'ın açıklamalarının anlamları, mevcut Amerika'nın artık eski Amerika olmadığı şeklinde özetlenmektedir; yani kontrol ve tek taraflılık anlayışını bir kenara bıraktıktan sonra gelecekte atacağı herhangi bir adım bölgesel ortaklarının katılımını gerektirecektir. Dolayısıyla Amerika güç kullanarak ele geçirme ve kontrol etme politikasının geri dönülmez biçimde sona erdiğini fark etmiş ve altın tavus kuşunun tahtından zorunlu olarak vazgeçmeye başlamıştır.

Bütün bunlardan bir çağın sona erip yeni bir şafağın ilk belirtilerinin ufukta belirmeye başladığı anlaşılmaktadır; bunu doğrulayan şey ise, dünya devletlerinin yaşadığı bu bocalama ve onların halkları ve liderlikleriyle varoluşsal bir çatışmaya girmeleridir... Bunlar Allah’ın izniyle yakında kurulacak olan Hilafetin belirtileridir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Salim Ebu Sebeytan

Gelecekteki Dünya Savaşı: Bir Sonraki Dünya Savaşı Görünmez Bir Savaş mı Olacak?

Tarihin tanıklık ettiği büyük savaşlarda, her zaman görülebilecek bir şey vardı. Zira Birinci Dünya Savaşı'nda ordular sınırları aşarak harekete geçmiş; cepheler siperler ve toplarla dolup taşmıştı. İkinci Dünya Savaşı'nda ise bizzat şehirler savaş alanlarına dönüşmüş ve savaşın patlak vermesi, insanların zihninde uçakların sesi, sirenler ve düşen bombalarla özdeşleşmişti.

Peki ya savaşın ilk alametleri çalışmayan bir banka ekranı, çöken bir elektrik şebekesi, sistemlerini devreye sokamayan bir havaalanı, devre dışı kalan bir liman ve milyonlarca insanın iletişiminin kesilmesi olsaydı nasıl olurdu acaba?

Bu, gelecekteki dünya savaşının tamamen elektronik olacağına ya da tankların ve füzelerin ortadan kalkacağına dair bir kehanet değildir; ancak ciddiye alınmayı hak eden bir varsayımdır: Zira gücün doğası değişebilir, dolayısıyla savaşların başlama şekli de değişebilir; çünkü devlet artık sadece sınırlardan ve ordulardan ibaret olmadığı gibi modern devlet de sadece bir toprak, ordu ve başkentten ibaret değildir; aksine bankalar, enerji, iletişim, uydular, limanlar, ulaşım, fabrikalar, tedarik zincirleri, su ve gıda sistemleri ile bilgiden oluşan bir birbirine bağlı devasa sistemler ağıdır.

Bu karşılıklı bağımlılık, ülkelere benzeri görülmemiş yetenekler kazandırdı, ancak aynı zamanda benzeri görülmemiş zayıflıklar da yarattı; Gerçek zamanlı çalışan bir ekonomi, temel halkalarından biri bozulursa durma noktasına gelebilir; dijital sistemlere dayanan bir liman, tek bir vinç bile vurulmasa işlevsiz hale gelebilir; milyonlarca müşteriye hizmet veren bir banka ise, kimse tarafından kullanılamayan sağlam bir binaya dönüşebilir.

Avrupa Birliği Siber Güvenlik Ajansı, dijital bağlantılılığın saldırı yüzeyini genişlettiğini ve ortak bağımlılık noktalarının istismar edilmesinin saldırıların tedarik zincirleri boyunca etkisini katlayabileceğini vurgulamaktadır. Ayrıca en son raporları da kamu yönetimi, ulaşım, dijital altyapı ve finans sektörlerinin hedef alınmaya devam ettiğine işaret etmektedir.

İşte burada; şehri vurmaktan ziyade onun damarlarının vurulması gibi hedef alma mefhumu değişmektedir; zira geleneksel bir savaşta, devletin damarlarını kesmek, yolları, köprüleri ve limanları tahrip etmek ya da şehirleri kuşatmak anlamına geliyordu; ama bugün devletin görünmez damarları da vardır; zira internet bir damardır, enerji bir damardır, finans sistemi bir damardır, uydular bir damardır ve tedarik bir damardır; hatta deniz tabanı bile bu denklemin bir parçası haline gelmiştir. Çünkü denizaltı kabloları kıtalararası veri trafiğinin büyük bir bölümünü taşırken diğer bazı denizaltı altyapıları da enerji taşımaktadır. Bunların korunması artık doğrudan bir güvenlik meselesi hâline gelmiştir; bu yüzden NATO, gemi hareketlerini analiz etmek ve deniz altındaki altyapıya yönelik bir tehdide işaret edebilecek davranışları tespit etmek için yapay zekâ kullanan araçlar geliştirmiştir.

İronik olan ise, küresel ekonomideki en önemli yapıların, insanların bilincinden en çok kaybolan şeyler olabilmesidir. Çünkü biz parayı transfer etmemizi sağlayan kabloyu görmüyoruz, limanı fabrikaya bağlayan sistemi görmüyoruz, hastanenin çalışmasını sağlayan ağı görmüyoruz, ancak durduğu anda değerini anlıyoruz. Yani patlamaya ihtiyaç duymayan bir silah! İşte bu yüzden gelecekteki savaş, sonuçları açısından değil, şekli açısından farklı olabilir.

Finans sektörüne yönelik geniş çaplı bir siber saldırı, parayı çalmaktan ziyade para akışında kaos yaratabilir; ulaşım sistemlerinin devre dışı bırakılması limanı tahrip etmeyebilir ama gemilerin ve eşyaların hareket etmesini engelleyebilir. Bir elektrik şebekesinin hacklenmesi tek bir santralı bile yakıp yıkmayabilir ama şehirleri enerjiden mahrum bırakabilir; iletişim altyapısına yönelik bir saldırı ise doğrudan bir insanı öldürmeyebilir ancak bütün bölgeleri devletten ve dünyadan izole edebilir. İşte burada savaşta yeni bir kural ortaya çıkmaktadır: Silah görünmez olabilir ancak etkisi son derece görünür olacaktır. İnsanların damarları kesilmeyebilir, ancak insanların dayandığı devletin damarları kesilebilir.

Yapay zeka da bu duruma yeni bir katman eklemektedir; zira yapay zekanın başlı başına bir "silah" olması zorunlu değildir; ancak onu kullananların kabiliyetlerini katlayan bir güç çarpanına dönüştürebilir; dolayısıyla o, devasa miktarda veriyi analiz edebilir, zayıf noktaların keşfedilmesini hızlandırabilir, bazı süreçleri otomatikleştirebilir ve yanıltma ile sosyal mühendislik yöntemlerini geliştirebilir. Nitekim ENISA (Avrupa Birliği Siber Güvenlik Ajansı), tehdit gruplarının operasyonlarını güçlendirmek için yapay zeka araçlarını kullandığına ve kurumlar içinde ona bağımlılığın yaygınlaşmasıyla birlikte bizzat yapay zekanın da saldırı yüzeyinin bir parçası haline geldiğine işaret etmektedir. Ayrıca Ajans, önümüzdeki yıllarda siber operasyonlarda daha fazla otomasyon ve geniş ölçekli üretim görülebileceğini düşünmektedir.

Ancak belki de daha tehlikeli olan, yapay zekânın saldırı kapasitesi değil, savaşı hızlandırma kapasitesidir. Eskiden karmaşık bir operasyon hazırlamak uzun zaman ve çok sayıda insan gerektiriyordu; ancak algoritmalar bilgileri analiz etmeye, açıkları keşfetmeye, mesajlar oluşturmaya ve geniş çaplı operasyonlar yürütmeye dahil olduğunda; hedefi tespit etmekle ona vurmak arasındaki mesafe çok daha kısa bir hale gelebilmektedir.

En büyük sorun, siber bir saldırının her zaman açık bir imza taşımamasıdır; zira bir füze düştüğünde ortada fiziksel bir iz olur; fakat bir bankacılık ağı devre dışı kaldığında veya iletişim kesildiğinde, sorumlunun belirlenmesi zaman alabilir; bu süreçte organize suç, devlet destekli saldırılar, devlet dışı aktörler ve istihbarat operasyonları iç içe geçebilir. Bu da hibrit savaş veya gri bölge olarak adlandırılan şeyi oluşturur: yani doğrudan konvansiyonel savaşa varmadan aşamalı olarak siyasi, ekonomik, enformasyonel, siber ve sabotaj amaçlı bir baskı oluşturur.

NATO'nun kendisi de hibrit tehditlerini, dezenformasyon, aldatma, sabotaj ve diğer askeri olmayan yöntemleri kapsayan tehditler olarak nitelendirmekte ve son yıllarda değişen şeyin teknoloji ve küresel bağlantılılığın dayattığı hız, ölçek ve yoğunluk olduğuna işaret etmektedir. İşte burada "savaşın başlangıcı" tanımı daha da zorlaşabilir. Savaş füzeler ateşlendiğinde mi başlar, yoksa ağlara sızıldığında mı? Yoksa bir taraf rakibinin kritik altyapısını devre dışı bırakmaya başladığında mı? Ya da operasyonların hedefi casusluk yapmak değil de diğer devleti davranışını değiştirmeye zorlamak olduğunda mı başlar?

Tankların çağı sona erdi mi? Tabii ki hayır. Burada abartıdan sakınmak gerekir. Siber savaş geleneksel savaşı ortadan kaldırmaz; aksine onun için bir zemin aşaması olabilir; zira dijital saldırılar, askeri bir saldırıdan önce gerçekleşebilir, onunla eş zamanlı olabilir veya uçaklar ve füzeler devreye girmeden önce komuta, iletişim, ulaşım ve savunma sistemlerini şaşırtmak için kullanılabilir. En dakik soru şudur: Askerî, ekonomik, siber ve enformasyon araçları tek bir savaş içinde birlikte nasıl işleyecek?

Uçak gökyüzünde, asker yerde, korsan bilgisayarın başında, finansal spekülatör işlem ekranının karşısında, dezenformasyon kampanyaları ise telefonlar üzerinden yürütülüyor olabilir; ancak onların hepsi aynı savaşın bir parçasıdır. İşte burada cephe her yerde olur. Yani kişi, bir cephede olduğunun farkında bile olmayabilir; ama geleneksel savaşta insanlar cephenin nerede olduğunu bilirler.

Görünmez savaşta cephe; telefon, banka, fabrika ve hastane de olabilir. Kişi, banka hesabına erişemeyebilir. Fabrika, dijital sistemi devre dışı kaldığında durur. Hastane, hizmetlerinin bir kısmını kaybeder. Şirket, ham maddelere ulaşamaz. Limanın sistemleri durur.  

Bunlar geleneksel anlamda mutlak surette savaş sahneleri değil, ancak bir savaşın sonuçları olabilir. Bu nedenle “esneklik”, ulusal güvenliğin temel bir parçası haline gelmiştir; zira NATO, siber saldırılar ve hibrit tehditlerle mücadele de dahil olmak üzere ülkelerin dayanıklılık kapasitesini ulaşım, iletişim, enerji, gıda, su, ilaç, kamu yönetimi ve bilgi akışının korunmasıyla ilişkilendirmektedir.

Tedarik zincirleri; daha önce istisnai olarak görülen savaş araçlarından bir kısmı, artık devletler arasındaki rekabette fiilen yer almaktadır. Avrupa kurumları binlerce siber olayı belgelemiş olup raporlar, devletlerle bağlantılı aktörlerin faaliyetlerinin sürdüğüne ve bazı kötü niyetli operasyonlarda yapay zekâ kullanımının arttığına işaret etmektedir.

Eğer savaşın başladığını söylemek için tankların gelmesini bekliyorsak, savaşın uzun zaman önce başladığını keşfedebiliriz. Eğer her siber saldırıyı bir savaş olarak kabul edersek; bu kez de suç, casusluk, sabotaj ve askeri çatışmanın arasını karıştırmış oluruz. Bu nedenle önümüzdeki aşama çok daha dakik bir ölçüte ihtiyaç duymaktadır: Yani devlet, rakibini siyasi ve stratejik olarak zorlamak amacıyla rekabet, caydırıcılık ve gizli operasyonlardan düzenli güç kullanımına ne zaman geçer?

Savaş, sunucu, ağ, deniz tabanındaki kablo, uydu, bankacılık sistemi ya da tedarik zinciri gibi kimsenin dikkat etmediği bir yerden de başlayabilir. Gelecekteki savaşta ilk soru şu olmayabilir: Bizi kim bombaladı? Dolayısıyla son derecede birbirine bağlı bir dünyada, savaşın ülkenize girmesi için artık sınırları aşmasına bile gerek kalmayabilir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Müslüman çoğunluğa sahip Azerbaycan, son günlerde laik (dinsizlik) eğitimi pekiştirmek ve eğitim kurumlarında standartları tek tipleştirmek amacıyla okullarda başörtüsünü yasaklayan yeni önlemlere tanık oldu.

Medya organları, okullardan ve enstitülerden kovulmalarının ardından kapıların önünde ağlayan ve feryat eden Müslüman kız öğrencilerin yürekleri dağlayan görüntülerini aktardı. Yürekleri dağlayan bu görüntüler, ülkede büyük bir tartışma ve öfke dalgasını tetikledi. Ayrıca bu kararlar, ülkede büyük bir tartışma ve hoşnutsuzluk dalgasını alevlendirerek birçok insanın “Başörtümüz şerefimizdir” sloganıyla protestolara ve gösterilere katılmasına neden oldu; yetkililer ise buna tutuklamalar ve sıkı güvenlik önlemleriyle karşılık verdi!

İşte bu alevlenen krizin ortasında Azerbaycan Müftüsü Şeyh Allahşükür Paşazade ortaya çıkarak yasağı desteklediğini açıkladı. Müftü yaptığı açıklamada, “Ülkede başörtüsü yasak değildir; ancak okul kıyafeti kuralları nedeniyle okullarda yasaktır. Din devletten ayrıdır, eğitim de dinden ayrıdır.” dedi. Böylece Paşazade bu sözleriyle başörtüsünün sübutu kat’i (kesin) şeri bir hüküm olduğunu ve nassın bulunduğu yerde içtihada mahal olmadığını görmezden gelerek, şeriatın hükümlerine düşmanlık edenlerin safında yer aldığını ve laik kanuna saygı duymanın kaçınılmaz bir zorunluluk olduğunu ilan etmiş oldu!

Böylesi bir sözün, dinin zaruri olarak bilinen hükümlerini bilen sıradan bir Müslümandan dahi sadır olması düşünülemezken, bir âlim ve müftüden sadır olması nasıl kabul edilebilir?! Bu ifadeler bize; eski Ezher Şeyhi Muhammed Seyyid Tantavi’nin, Fransa İçişleri Bakanı okullarda başörtüsünü yasakladığında bu zulmü onaylayan o benzeri fetvasını hatırlatmaktadır. O zaman da Ümmet, Şeriat’a aykırı olduğu gerekçesiyle bu sözleri reddetmişti.

Ey Azerbaycan Müftüsü! Sarıklar ve makamlar insanı ne âlim yapar ne de gerçek bir er! Sen bu açıklamalarınla kendini rezil ettin ve batılın siperinde saf tuttun. Verdiğin bu fetva konusunda senin hiçbir mazeretin yoktur!

Başörtüsü, âlemlerin Rabbinin bir farzı değil midir? O halde nasıl olur da ona savaş açılabilir ve âlimler bu savaşa nasıl sessiz kalabilir?!

Başörtüsüne daha önce Tunus’ta diktatör Burgiba döneminde ve sonrasında Bin Ali döneminde de savaş açılmıştır; ama her ikisi de tarihin çöplüğüne ve derin bir vadinin dibine gitmişlerdir ancak başörtüsü ise özgür kadınların başında bir taç olarak kalmaya devam etmiştir. Türkiye’de de başörtüsüyle uzun süre mücadele edilmiş ancak bugün başörtülülerin sayısı katlanarak artmaya devam ettiği görülmektedir.

Ey Azerbaycan Yöneticisi ve Ey Müftüsü! Geçmişte yaşananlardan ibret alın! Allah’a yemin olsun ki siz Müslüman kadınlara geçici bir eziyetten başka hiçbir zarar veremeyeceksiniz. Tarih, Allah’ın dinine karşı yürüttüğünüz savaşa şahitlik edecek ve sizden öncekiler gibi siz de yüzüstü derin bir gayyaya yuvarlanacaksınız!

Ey başörtüleriyle başı dik, izzetli ve vakarlı Azerbaycanlı Müslüman kızlarımız! Allah sizi itaati üzerinde sabit kılsın. Sizleri takvanın, şerefin ve izzetin birer meşalesi olarak daim eylesin. Şüphesiz Allah katında olan daha hayırlı ve daha kalıcıdır. Bu dünya ise ancak bir imtihan yurdudur.

El-Raye Gazetesi
Trump ve Putin'in Rus Dizeli Hakkındaki Anlaşması!
Üstad Esad Mansur’un Kaleminden

Amerika Başkanı Trump 9/10/2026 günü "Rus mevkidaşı Putin ile Moskova'nın dizeli derhal küresel piyasalara sunmasına izin veren bir anlaşmaya vardığını ve "anlaşmanın dizel fiyatlarını rekor oranlarda ve hızla düşüreceğini" açıkladı. Ve şöyle dedi: “Putin, Rusya'nın Amerikan ve küresel pazara derhal 300 bin tonun üzerinde, Kasım ayı boyunca ilave 500 bin ton, hemen ardından 1 milyon ton ve aylık 3 milyon tona ulaşan dizel yakıt tedarik etmeyi kabul etti.” 17/10/2026 tarihinde, "ulusal çıkarları gerekçe göstererek Rusya'ya uygulanan yaptırımların askıya alınmasını öngören" bir kararname imzaladı. ABD Hazine Bakanlığı da, Nisan 2027'ye kadar geçerli olan genel bir lisans kapsamında Rus dizel ihracatına yönelik yaptırımların askıya alındığını duyurdu.

Trump Cumhuriyetçi partisindeki eleştirmenlerine karşı kararını savundu ve onlara, partinin 3 Kasım tarihinde yapılacak ara seçimlerdeki performansını tehdit eden yüksek yakıt fiyatlarını düşürmek için çalıştığını vurguladı. Zira 28/2/2026 tarihinde İran’a yönelik saldırısını başlattığından beri yakıt maliyetleri yükselmiştir.Ancak o, mugalata yapıyor ve yakıt krizinin nedeninin Ukrayna’nın Rus petrol tesislerine düzenlediği saldırılar olduğunu iddia ediyor. Ve şöyle dedi: "Amerikan halkı için doğru kararı verdim. Önce Amerika".

Ukrayna Devlet Başkanı Zelenski ise "Rusya'ya uygulanan yaptırımların herhangi bir şekilde hafifletilmesinin Rusya’nın çıkarına olduğunu ve savaşın uzamasına yol açacağını söyledi ve anlaşmanın Putin'e bir hediye olduğunu ve bunun açık bir zayıflık olduğunu ifade etti." Onun itirazının ardından Trump şöyle dedi: “Ukrayna'nın yeni bir başkana ihtiyacı var.” Bunun üzerine Zelenski, "Rusya'nın 60 günlük bir ateşkesi kabul etmesi halinde yeni seçimlere hazır olduğunu" açıklayarak zayıflığını ortaya koydu.

Amerika Zelenski ile oynamakta ve o da 2019 yılında iktidara gelmesine Amerika’nın yardım ettiğini bilmektedir. Nitekim ABD, Rusya'nın Doğu Ukrayna bölgesinde desteklediği isyanı sonlandırmak için kendisine destek vereceği vehmine kapılarak onu savaşa teşvik etmişti. Rusya ise buna 2022 yılında bölgeyi işgal ederek karşılık verdi. Amerika Rusya'nın burayı işgal edeceğini, işgal edilmeden önce ilan etmişti. Şimdi ABD ondan buranın Rusya adına tanımasını istemektedir; Zelenski buna itiraz ettiğinde ise istifa etmesini talep etmeye başlamıştır. İşte ABD'ye güvenenlerin sonu budur; tıpkı İslam beldelerinde ona güvenenlerin başına geldiği gibi; zira ABD, kendi çıkarını gördüğü anda onları terk etmekte ve onların yerine başka ajanlarını getirmektedir.

Bu anlaşmaya karşı Avrupa'nın tutumuna gelince: Avrupa Komisyonu Başkanı von der Leyen ve Avrupa Konseyi Başkanı Costa 16/10/2026 tarihinde Brüksel'de yapılan bir toplantıda şunu belirttiler: "Avrupa Birliği Ukrayna'yı desteklemeye devam edecek ve Rusya'ya yönelik yaptırımları kaldırmayacak." Anlaşmayı "riskli, tehlikeli ve yanıltıcı" olarak nitelendirdiler. Zelenski ise onlardan "savunma, silahlar ve dayanıklılık için yaklaşık 70 milyar Avro" talep etti. Fransa Cumhurbaşkanı Macron da "Anlaşmanın olumsuz sonuçları olduğunu" söyledi. Nitekim Avrupa bu anlaşmanın kendisine karşı bir hamle olduğunun ve Rusya'ya yaptırım uyguladığında zaten kaybettiğinin farkındadır; zira bu yaptırımlar iki tarafı keskin kılıç gibi olup bu süreçte Avrupa Rusya'dan tedarik ettiği ucuz petrol ve doğal gaz türevlerini kaybetmiştir. ABD ise bunları katbekat yüksek fiyatlarla satmaya başladı. Görünen o ki ABD, bu türevleri Rusya'dan ithal edip Avrupa'ya fahiş fiyatlarla satacaktır.

Bu anlaşma, Batı'nın iki kanadı arasındaki uçurumu derinleştirmiş ve aralarında anlaşmazlıklar oluşturmuştur. Nitekim Danimarka Başbakanı Frederiksen, "Batı ittifakının birkaç gün öncesine kıyasla daha zayıf bir durumda olduğunu düşünüyorum" dedi. Estonya Başbakanı Kristen Michal de "Amerika ile ilişki Ukrayna'yı desteklemek için gereklidir; biz ona güveniyoruz" dedi. Ancak Bulgaristan, kendi çıkarları ve bağlantıları nedeniyle Avrupa'nın tutumuna aykırı olarak anlaşmayı destekledi. Zira Bulgaristan Cumhurbaşkanı Radev, "Yakıt fiyatlarının düşürülmesine katkıda bulunan ve rekabet gücümüzü korumamızı sağlayan her türlü adımı memnuniyetle karşılıyoruz" dedi.

Böylece Amerika, başkanının lisanı üzerinden kendi çıkarlarının müttefiklerinin çıkarlarının üstünde olduğunu ve onları umursamadığını açıkça ilan ediyor; zira kapitalist bir devlet olmasından dolayı amellerin ölçüsü menfaatçiliktir. Dolayısıyla Ukrayna’yı işgal edene kadar Rusya’yı kışkırtmaya yönelerek Ukrayna'da savaşı körükleyen Biden dönemindeki Demokratların yönetimi ile Rusya’yı ve onun petrol ve maden zenginliklerini ele geçirmek ve Rusya ile Avrupa ve Çin arasındaki ilişkileri engellemek için Ukrayna ile oynayan Trump dönemindeki Cumhuriyetçilerin yönetimi arasında hiçbir fark yoktur. Avrupa da kapitalist olduğu için sadece kendi çıkarlarını düşünüyor ve Rus tehdidini kapısında görüyor; aksi takdirde Ukrayna'ya Amerika'nın yaptığı gibi yapardı.

Putin şöyle dedi: “Rusya, ABD ve küresel piyasalara petrol ve petrol ürünleri tedarik etmeye hazırdır. Rus dizelinin tedarikinin küresel ekonomi üzerinde olumlu bir etkisi olacak ve Rusya, Trump ile aralarındaki kişisel görüşmeler ve iki yönetim, istihbarat ve devlet kurumları arasındaki iş birliğini sürdürme konusunda anlaştı.” Görünen o ki Trump, Obama'nın onu Suriye'de aldattığı gibi Putin'i aldatmayı başarmıştır.

Nitekim Rusya siyasi aptallığından bir türlü vazgeçmeyecektir; oysa ABD'ye dizel satışını durdurabilir ve onu dünyaya karşı rezil edene ve Orta Doğu'daki savaşlarında belini bükene kadar onu acı içerisinde bırakabilirdi; böylece Amerika’ya karşı konumunu güçlendirebilir ve küresel olarak konumu ve saygınlığı olan etkili bir küresel aktör olduğunu kanıtlayabilirdi. Ancak Rusya, kısa vadeli çıkarlarını tercih ederek zayıflığını ve geçici de olsa paraya ve yaptırımların kaldırılmasına duyduğu ihtiyacı ortaya koymuştur. Ayrıca savaşı körükleyen bizzat Amerika olduğu halde onun kendisini desteklediği vehmine kapılmıştır. Oysa Rusya, bir çıkmazın içine girmiş olup aradan dört buçuk yıl geçmesine rağmen bu savaşta zafer kazanamamıştır; zira Donbas bölgesinin kontrolünü tamamen eline geçirmeyi başaramamış olup Donbas’ın yaklaşık %80'ini işgal etmiş olsa da burada şiddetli bir direnişle karşılaşmıştır. Ukrayna artık Rusya’nın derinliklerini vurmakta, başkenti Moskova'yı ve büyük şehirlerini vurduğu gibi hayati ve askeri tesislerini de vurmaktadır.

Nitekim büyük bir devlet olan Rusya, Amerika ve Avrupa'nın yardımı olsa bile Ukrayna gibi küçük bir devletin üstesinden gelememiştir. Bu da Rusya'nın dış savaşlarında zafer kazanamadığı gerçeğini teyit etmektedir. Avrupa doğrudan savaşa müdahil olursa, bu savaşın alevleri belki de kendi başını yakacaktır. Zira Almanya ve Fransa, İngiltere’nin desteğiyle savaşa hazırlanıyorlar. Nitekim Ukrayna cephesinde savaşa girmeye hazırlanmak için silahlanma, eğitim ve asker alımına yönelik 5 ila 10 yıllık stratejiler belirlemektedirler; belki buna Polonya ve Baltık ülkeleri cephesi de eklenebilir. Dolayısıyla mesele, Putin için hayati bir mesele haline gelmiştir; zira bu mesele, hem onun hem de federal birimlerden oluşan Rusya’nın kaderini belirleyecektir; zira rejim çökerse, Sovyet Federasyonu’nda olduğu gibi bu birimler hızla dağılacaktır.

Nitekim Rusya, küresel ölçekte etkili bir devlet olarak yeniden ortaya çıkmak için altın bir fırsatı kaçırmıştır; tıpkı ABD'nin, alternatifini bulana kadar ajanı Beşar Esed'i korumak amacıyla kendisini Suriye'ye müdahaleye sürüklediği 2015 yılındaki fırsatı heba ettiği gibi. Eğer aklını kullansaydı müdahale etmez, Amerika'yı ve ajanlarını çökmeye terk ederdi. Aynı durum Libya ve Batı Afrika için de geçerlidir; Rusya'nın buralardaki rolü, Amerika'nın dünyanın birinci devleti olma konumunu sarsmayı hiç düşünmeksizin, anlık çıkarlar elde etme uğruna Amerika'ya hizmet eder bir hale gelmiştir; oysa kendisine tuzak kuran ve onu savaşların içine çeken bizzat Amerika’dır. Şüphesiz bizler, Amerika'nın süper bir devlet olarak kalmasını da, Rusya'nın dünyanın ikinci büyük gücü haline gelmesini de istemiyoruz; zira her ikisi de şerdir. Ancak bizler, Allah'ın izniyle yakında Raşidi Hilafet Devleti'ni kurduğumuzda her ikisinin karşısında nasıl duracağımızı bilmek için, siyasi olarak ve siyaseti anlamak için konuşuyoruz.

Kaynak: El-Raye Gazetesi - 622. Sayı - 21/10/2026