Pazartesi, 06 Cumade’s Sânî 1448 | 2026/11/16
Saat: (Medine Saati İle)
Menu
ana menü
ana menü

Söylem Tiyatrosu

Haber-Yorum

Söylem Tiyatrosu

Haber:

Kongre’deki Demokratların saflarını parçalayan Yahudi varlığı hakkında şiddetlenen çatışmanın ortasında. (CNN)

Haber:

Demokrat Parti, Gazze'deki savaşın devam etmesinin ve bunun Kongre'nin öncelikleri ile seçmenlerin eğilimleri üzerindeki etkisinin gölgesinde, ABD'nin Yahudi varlığına yönelik politikası konusunda artan iç bölünmelerle karşı karşıyadır. Bu bölünme, Temsilciler Meclisi’ndeki 103 Demokrat milletvekilinin Yahudi varlığına milyarlarca Dolarlık askeri yardımlara karşı oy kullanmasıyla açıkça ortaya çıkmıştır; bu da bu girişimin nihayetinde başarısız olmasına rağmen parti içindeki büyük bir dönüşümü yansıtmaktadır. Zira yasa koyucular, partinin Yahudileri destekleyen geleneksel politikalarından ne ölçüde uzaklaşması gerektiği konusunda hâlâ bölünmüş durumdalar.

Gazze’deki soykırım, bu anlaşmazlıkları alevlendiren ana bir faktör haline gelmiştir.

Yahudi varlığının işlediği katliamlar, kontrolsüz askeri harekâtları ve sivillere insani yardımın ulaşmasını engellemesi ve kısıtlaması, geniş çapta endişe uyandırmıştır; bu da yasa koyucular, birçok Demokrat seçmen, özellikle de onların gençleri tarafından eleştirilere yol açmıştır; zira bu kesim, ABD’nin Yahudi varlığına verdiği desteğin askıya alınmasını talep etmektedir. Kamuoyundaki bu dönüşüm, Demokrat Parti’nin son ön seçimlerine de yansımıştır; zira bu varlığı eleştiren birçok aday, mevcut milletvekillerini geride bırakarak kazanmıştır; bu da seçmenlerin çatışmaya yönelik tutumlarında bir değişim olduğuna ve parti liderliği üzerinde ek bir baskı yarattığına işaret etmektedir.

Parti yaklaşan seçimlere hazırlanırken Demokrat liderler, seçmenlerin bu varlığa yönelik ABD politikasında değişiklikler yapılması yönündeki artan talepleri ile parti için müzakere edilemez dış politika konuları arasındaki dengeyi temsil eden zorlu bir görevle karşı karşıyadırlar. Azınlık lideri Hakeem Jeffries, hedefinin kendi bloğundaki rakip gruplar arasında bir bağlantı köprüsü olmak ve bu farklı görüşler arasında bir arada yaşamaya teşvik etmek olduğunu açıklamıştır. Zira o, varlığın Yahudi devleti olarak var olma hakkına inanmakta ama aynı zamanda ona hesap sorulması amacıyla ABD’nin ona yönelik dış politikasının değiştirilmesini de talep etmektedir.

Bu gösterilere rağmen hiçbir şey değişmeyecektir. Zira Capitol Hill'de devam eden çatışma, seçmenleri yatıştırma çabasından, demokratların bu tartışmaya belirli standartlar dayatma hilesinden ve yaklaşan seçimlerde zaferi garantilemek için Siyonizm karşıtı dalgayı fırsata çevirme isteğinden başka bir şey değildir. Sonuçta uzun süredir himaye edip desteklediği bir sistemin Yahudi varlığını hesaba çekmesi, bir annenin çocuğundan şımarıklıktan vazgeçmesini ya da onun cezalandırmasını talep etmesine benzemektedir.

Son olarak Amerikalı seçmenler, Yahudi varlığının mali ve ahlaki bir yük haline geldiği gerçeğini giderek daha fazla idrak etmektedirler. Bununla birlikte seçmenler arasında giderek artan bu bilinç, Washington’daki güçler açısından kayda değer bir öneme sahip değildir. Çünkü bu varlığı on yıllardır destekleyen siyasi ve mali yapı, kamuoyuna boyun eğmek üzere tasarlanmış değildir; bu yüzden bu varlığı korumanın maliyeti, ondan beklenen faydalardan çok daha fazla hale gelmedikçe, halk tabanından vazgeçmeyecektir. Ancak bu belirleyici an henüz gelmemiştir. Hilafet bu hastalığa meydan okuyup ABD’nin elde ettiği askeri ve siyasi kazanımları kökünden sarsana kadar, iktidarda hangi parti olursa olsun ya da seçmenlerin protesto sesleri ne kadar yüksek olursa olsun, politikalar olduğu gibi kalmaya devam edecektir. Başka bir deyişle sistem, muhalefeti absorbe edecek, tartışmayı yeniden formüle edecek ve Müslümanların topraklarını istismar etmeye ve kanlarını kirletmeye devam edecektir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Heysem İbn Sabit - Amerika

Devamını oku...

Bilim, Sermaye ve Yeni Jeopolitik Rekabet Arasında

  • Kategori Makaleler
  •   |  

Bilim, Sermaye ve Yeni Jeopolitik Rekabet Arasında
Jeffrey Sachs'ın Özbekistan Ziyareti

Küresel siyasette, bazen en büyük güç silah değildir, aksine bilgilerdir. Devletler artık etkilerini sadece ordular ve diplomasi yoluyla değil, aynı zamanda bilimsel merkezler, sıralamalar, göstergeler ve uzman ağları aracılığıyla da dayatmaktadır. Amerikalı ekonomist Jeffrey Sachs’ın Özbekistan ziyareti, sadece geçici bir bilimsel görüşme değildir; aksine ziyaret, Orta Asya’nın artan jeoekonomik önemini ortaya koyan olaylardan biridir.

Jeffrey Sachs, Batı akademi çevrelerinde öne çıkan bir ekonomist; Columbia Üniversitesi’nde profesör, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Merkezi Direktörü ve Sürdürülebilir Kalkınma Çözümleri Ağı’nın (SDSN) başkanıdır.

Ziyaretin ana hedefinin (SDSN Uzbekistan) ağının kurulması olduğu açıklanmıştır; resmi beyanlarda bu, bilimsel bir iş birliği olarak sunulsa da, ancak her uluslararası girişimde olduğu gibi bunun da jeopolitik bir perspektiften değerlendirilmesi gerekmektedir.

Neden özellikle Özbekistan?

Rusya-Ukrayna savaşı, küresel tedarik zincirlerindeki değişiklikler, Çin’in Kuşak ve Yol Projesi, Avrupa’nın yeni ulaşım yollarına duyduğu ihtiyacın yanı sıra ABD ile Batı ülkelerinin Orta Asya’daki nüfuzlarını güçlendirme çabaları; evet bunların hepsi, bölgenin stratejik önemini artıran faktörlerdir.

  • ● Birincisi:Özbekistan, yaklaşık kırk milyonluk nüfusuyla Orta Asya'da nüfus bakımından büyük bir ülke sayılmakta ve uluslararası sermayenin ciddi ilgisini çeken devasa pazar fırsatları sunmaktadır.
  • ● İkincisi: Neredeyse bölgedeki tüm ülkelerle sınır komşusudur.
  • ● Üçüncüsü: Taşkent, siyasi, ekonomik ve bilimsel bir merkez olarak bölgede büyük bir etkiye sahiptir.

Sachs konferansında, Özbekistan’ı küresel ekonomik ağırlık merkezine yaklaşan bir ülke olarak nitelendirdi. Bu görüşün sembolik bir anlam taşıdığı söylense de, ancak arkasında Orta Asya’nın 21. yüzyılda rolünün giderek arttığına ve bu sürecin dışında kalmayacağına dair önemli bir jeoekonomik işaret yatmaktadır.

(SDSN) ağı sadece bir bilim mi, yoksa bir etki aracı mı?

Bu ağ, resmi açıdan bir bilimsel ağ olarak kabul edilmekte olup, ülkelerin ekonomik kalkınma, çevre, eğitim, enerji ve diğer alanlarda tavsiyeler hazırlamasına yardımcı olmaktadır. Batılı yatırımcılar sermayelerini yatırmadan önce, ülkenin siyasi istikrarını, ekonomik potansiyelini, doğal kaynaklarını ve reformlarını değerlendirirler. Bilgileri üreten kimse, kararları bir dereceye kadar etkiler.

Bu nedenle, (SDSN) gibi ağların sadece bilim insanları için değil; bilakis aynı zamanda devletler, uluslararası finans kuruluşları ve özel sektör için de önem taşıması son derece doğaldır.

Batı'nın ekonomik vizyonu ve Özbekistan'ın çıkarları

Burada bir başka önemli yön daha vardır; Jeffrey Sachs, Batı kapitalist iktisat okulunda yetişmiş bir bilim insanı olup, piyasa, yatırım, küreselleşme ve uluslararası sermaye hareketleri, onun yaklaşımlarında önemli bir yer tutmaktadır. Bu eğilimin, yatırımları, teknolojiyi ve bilgiyi çekmek ve istihdam fırsatları yaratmak gibi olumlu yönleri vardır; görünen o ki Özbekistan, özellikle bu yöndeki işbirliğini hızlandırmaktadır.

Ancak tarih ve gerçeklik, herhangi bir yabancı sermayenin şüphesiz kendi çıkarlarını ön planda tuttuğunu ortaya koymaktadır. Hatta sömürgecilik döneminde bile “ticaret, ilerleme ve medeniyet” sloganlarının arkasına, çoğu zaman kendi büyük ekonomik çıkarlarını gizlemiştir.

Buna binaen Özbekistan için temel soru, dış işbirliğinin olup olmadığı değildir; aksine asıl soru şudur: Bu işbirliğinin en çok kimin çıkarına hizmet ettiğidir?

Özbekistan'ın dikkat etmesi gereken tehlikeler nelerdir?

● Birinci tehlike: Doğal kaynaklar ve stratejik sektörlerde dış çıkarların baskın olması, yani kaynakların büyük bir kısmının yatırımcıların eline geçmesi.

● İkinci tehlike: Ülkenin ekonomisinin yalnızca dış sermayenin ihtiyaçlarına göre şekillenmesidir. Buna örnek: Borçlara ve dış finansmana aşırı bağımlılıktır. Bu modelin tehlikesi şurada yatmaktadır; eğer ekonomik büyüme halkın gelir artışından daha hızlı gerçekleşir ve bu da borçlanma pahasına olursa, o zaman borç yükü gelecekte giderek artabilir. Merkez Bankası raporuna göre, kredi alan nüfusun borç yükünün (kredi geri ödemesinin gelire oranı) ortalama yaklaşık %37’ye ulaştığını belirtmek gerekir.

● Üçüncü tehlike: Sıralamalar ve göstergeler aracılığıyla ülke hakkındaki genel algıyı başkalarının şekillendirmesi. En büyük zenginlik ise bilgiler, birikim ve bağımsız karar alma gücüdür.

Eğer bir ülke, kendine özgü ulusal stratejisine, bilimsel ekolüne ve bağımsız analiz merkezlerine sahip değilse, o zaman başkaları tarafından hazırlanan değerlendirmelerin o ülkenin gelecekteki kararlarını etkileyeceği kesindir. Çünkü çağdaş dünyada göstergeler ve sıralamalar sadece sıradan istatistikler değildir; aksine sermayenin hareketini etkileyen araçlar haline gelmiştir. Bu nedenle Özbekistan için, sıralamalarda üst sıralara yerleşmeye çalışmakla yetinmemesi, aynı zamanda kendi çıkarlarına uygun bağımsız değerlendirme sistemlerini geliştirmeye de çalışması önemlidir.

Sonuç olarak:

Jeffrey Sachs’ın Özbekistan ziyareti, sadece bir bilim insanının yaptığı bir tur değildir; aynı zamanda Orta Asya’nın küresel ekonomik sistemdeki öneminin giderek arttığının bir göstergesidir.

Özbekistan bu süreçten etkin bir şekilde yararlanabilir; bilim, teknoloji, yatırım ve karşılıklı faydaya dayalı uluslararası işbirliği, ülkede kalkınma için birtakım ufuklar açabilir.

Ancak fırsatlarla birlikte sorumluluk da gerekir. Zira Batılı yatırımcıların tamamı, Özbekistan halkının refahını istemiyor; aksine hepsi kendi servetlerini artırmak istiyor. Çünkü devletler tarih boyunca sadece silahla değil, ekonomik bağımlılık yoluyla da etki altına girmişlerdir. Bu bağlamda Özbekistan’ın 2025 yılı sonu itibarıyla toplam borcunun yaklaşık 46,85 milyar Dolara ulaştığını belirtmek gerekir...

Batılı ekonomik model ile İslam’ın adalet standardı arasındaki fark, yeryüzü ile gökyüzü arasındaki fark gibidir. Çünkü kapitalizm, tarihi boyunca hiçbir yabancı ülkeyi geliştirmemiş; aksine bu ülkeleri ekonomik ve siyasi açıdan kendisine bağımlı bir hale getirmiştir.

İslami ekonomik vizyona gelince; mesele sadece servetin artırılmasında değil, esas olarak bu serveti kazanma keyfiyetinde ve toplumda dağıtılma yolunda yatmaktadır. Çünkü İslam’da mal, insanın hevasına göre tasarruf edebileceği mutlak bir mülk değildir; aksine Allah’ın onu tasarrufta yetkili kıldığı bir emanettir; zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَأَنفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُم مُّسْتَخْلَفِينَ فِيهِ فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَأَنفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ كَبِيرٌ ” Allah’a ve Rasulü’ne iman edin ve sizi üzerinde tasarrufa yetkili kıldığı maldan, (Allah yolunda) harcayın. İçinizden iman edip de (Allah yolunda) harcayanlar var ya; onlar için büyük bir mükâfat vardır.” [Hadid 7]

Bu düşünceden hareketle ekonomik ilerleme sadece belirli bir kesimin zengin olmasıyla değil, aksine bir bütün olarak toplumda adalet ve refahın gerçekleşmesiyle ölçülür. Ayrıca İslami standarda göre; sermayenin helal olması, hiç kimseye zarar vermemesi ve toplumun maslahatına hizmet etmesi temel esaslardan sayılmaktadır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İslam Ebu Halil - Özbekistan

Devamını oku...

Gazaba Uğrayanların Suçları Tırmanışta!

Gazaba Uğrayanların Suçları Tırmanışta!

Peki, Ne Zaman Orduların Dalgakıran Gibi Gelip Onların Kökünü Kazıdığını ve Mübarek Toprakları Kurtardığını Göreceğiz?!

24 Temmuz 2026 Cuma günü, Nablus’a bağlı Till beldesinde dört kişi, katil ve suçlu varlığın ordusu ve onların koruması altındaki yerleşimcilerin saldırılarına karşı kendilerini ve beldelerini savunurken şehit düştü. Saldırganlardan biri, elinden alınan silahla öldürülmüş olsa da, köy halkı tamamen silahsızdı. Kendilerini savunmak için sahip oldukları tek şey, nefret ve suç kurşunlarına karşı siper ettikleri çıplak göğüsleriydi.

Bu katliam, Gazze’de durmak bilmeyen, ardı arkası kesilmeyen, sanki sayımı durmuş ve unutulmaya terk edilmiş trajedilere eklenen yeni bir katliam niteliğindedir. Bunun yanı sıra suçlular, Batı Şeria’nın dört bir yanında Filistin halkına yönelik kundaklama, bıçaklı saldırı ve yıldırma eylemlerini de sürdürüyorlar. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, bir de gaspçı varlığın başı Netanyahu çıkıp utanmazca şu açıklamayı yapıyor: “Terörü her yerde kovalayacağız, sabotajcılara ve arkalarındakilere ulaşacağız ve onlardan hesap soracağız.” Suç ordusu da Batı Şeria’ya beş bölük daha sevk ederek burayı askerî operasyon bölgesi ilan etme kararı aldı ve yerleşimcilere karşı duranları hedef alacağını duyurdu. Smotrich de yaptığı açıklamada “Till, Irak Burin ve Beyt Furik köyleri, Nablus ve Tulkarem’deki mülteci kampları gibi olmalıdır.” diyerek, Filistin halkının kanı üzerinden yeni bedeller ödetileceğini söyledi. Mücrim işgalci, halkı katlettiği ve mülklerine saldırdığı yetmezmiş gibi bir de onları cezalandırıyor. Bu varlık ve suçları yalnızca azgınlık, saldırganlık ve kibir denklemi üzerine kuruludur. Gerçek bir savaşın ya da uzun süreli bir mücadelenin yükünü tek başına taşıyamayacak kadar çürük ve zayıftır.

Suç üstüne suç işlenirken, kınama içerikli iğrenç ve mide bulandırıcı kınama açıklamaları da aralıksız sürmektedir. Bu açıklamalardan daha da iğrenç olanı ise, halka yerleşimci sürücülerine karşı “halk direnişi” gösterme çağrısında bulunmalarıdır. Abbas yönetimi sorumluluğunu üstlenmekten kaçmış, yükü hiçbir gücü ve kuvveti olmayan insanların sırtına yüklemiştir. Halk yerleşimcilere karşı durduğunda ise, karşılarında yerleşimcilerle omuz omuza saf tutan işgal ordusunu bulmuş, buna karşılık Filistin yönetiminden kınama ve protestodan başka kayda değer hiçbir adım görmemiştir. Bu durum, ihanet olarak nitelenen Oslo Anlaşması’nı temel siyaset kabul eden, “işbirlikçi” güvenlik koordinasyonunu dokunulmaz sayan ve işgalci yapıyı tanımayı belediye veya parlamento seçimlerine katılmanın ön şartı hâline getiren bir yönetimden beklenmeyecek bir şey değildir.

Filistin halkı, dünyanın en korkak insanlarının ateşiyle kavrulmaktadır. Her gün ölüme sürüklenirken ne sempati ne de dökülen gözyaşları onlara bir fayda sağlamaktadır. Evlerinden sürülürken övgü ve destek sözleri de onlara hiçbir yarar getirmemektedir. Mübarek topraklarda kalmanın bedelini her gün kendi kanlarıyla yazılan faturalarla ödemekte, bu bedel ise her geçen gün daha da ağırlaşmaktadır.

Filistin halkı; özellikle Batı Şeria’sı, Gazze’si, esirleri ve Mescidi Aksa’sı etrafına baktığında, düşmanın onları önlerinden, arkalarından, sağlarından ve sollarından kuşattığını görüyorlar. Düşmanın ötesinden bir yardımcı beklediklerinde ise karşılarında kuşatmayı daha da sıkılaştıran, bağları daha da sağlamlaştıran, katille omuz omuza ve el ele veren rejimler buluyorlar. Bu rejimler, Filistin’in kurtuluşu için cihada can atan bir ümmeti ve Mescid-i Aksa’da namaz kılmak için yanıp tutuşan orduları kardeşlerine yardım etmekten alıkoyuyorlar.

Bugün Filistin halkı, kaçınılmaz ölümden kaçacak bir sığınak ve planlı tehciri durduracak bir engel görememektedir. Karanlık onları her taraftan kuşatmış durumdadır. Yine de ümmet ve onun ordularında küçük bir umut ışığı görmektedirler. Ancak bu umut da, ümmete ve ordularına defalarca yapılan çağrıların karşılıksız kalması sebebiyle sönmeye yüz tutmaktadır. Beklenen hareket; bugüne kadarki girişimlerden farklı, teslimiyet ve normalleşme düzenlerini yıkacak, Müslüman ordularını işgalci yapıyı koruma konumundan çıkaracak, askerleri kışlalarından, topları depolarından ve uçakları hangarlarından çıkaracak bir harekettir. Hıttîn’i, Ayn Câlût’u, Kadisiye’yi ve Yermük’ü hatırlatan bir seferberliktir.

Peki ne zaman Mescid-i Aksa’nın avlularında cihat nidaları, zafer tekbirleri ve büyük fethin şükür secdeleri yankılanacaktır?

Devamını oku...

Afrika’nın Sorunlarını Ancak İslam Çözer

Gana’nın başkenti Akra’da 21-22 Temmuz 2026 tarihlerinde sağlık konulu bir Afrika zirvesi gerçekleştirildi. Zirvede; sağlık egemenliğinin güçlendirilmesi, evrensel sağlık hizmetleri kapsamına ulaşılması, özellikle 2030 yılına kadar AIDS ve veremle mücadele çabalarının hızlandırılması, anne ölümlerinin azaltılması ve Afrika’da yerli ilaç üretiminin yaygınlaştırılması konuları ele alındı.

Zirvede ele alınan meseleler incelendiğinde, bunların kapitalist sistemin doğal sonuçları olduğu görülür. Bu sonuçlar, gerek kapitalizmin Afrika’da ve dünyanın diğer bölgelerinde uygulanmasından, gerekse büyük kapitalist devletlerin Afrika’yı sömürgeleştirmesinden kaynaklanmaktadır. Afrika, özellikle İkinci Dünya Savaşı’nın ardından ve 1960’lı yıllardan itibaren büyük kapitalist devletler arasındaki sömürge rekabetinin en yoğun yaşandığı kıtalardan biri olmuş; bu nedenle diğer bölgelere göre çok daha ağır bedeller ödemiştir.

Bilindiği üzere Afrika, su kaynakları, tarım arazileri, ormanları, değerli ve stratejik madenleri, petrolü ve doğal gazı bakımından dünyanın en zengin kıtalarından biridir. Fakat bu zenginliklerin Afrika halklarının refahına hizmet etmesi gerekirken, sömürgeci devletlerin iştahını kabartan bir hedef hâline gelmiş; bunun sonucunda Afrika halkları dünyanın en yoksul toplumları arasına sürüklenmiştir. Buna ek olarak, özellikle İslam’ın yönetmediği bölgelerde cehalet de önemli bir sorun olmuş ve bunun sonucunda sömürgeci Kapitalist devletler arasındaki çatışmalarda milyonlarca Afrikalı hayatını kaybetmiştir.

Dünyanın en büyük felaketi, sömürgeci kapitalist sistemdir. Bu sistem Afrika’nın ve diğer toplumların zenginliklerini elinden almış, bireysel özgürlük anlayışını kutsallaştırmış ve kendi çıkarlarını koruyan yönetimleri iş başına getirmiştir.

Servetlerin yağmalanması derin bir yoksulluğa yol açarken; kişisel özgürlüklerin kutsanması AIDS gibi ölümcül hastalıkları üretmiştir. Başa getirilen ajan yöneticiler ise sağlık hizmetlerinin yetersizliğine, kötü yönetime ve aşırı yoksulluğa neden olmuştur.

Afrika bu acı gerçeklikten ancak doğru bir ideolojiyi benimseyerek kurtulabilir. Tek doğru ideoloji ise İslam’dır. İslam’la Afrikalıların bilinç seviyesi yükselecek, Afrika sömürgecilikten kurtulacak, gerçek bir kalkınma sağlayacak, iş birlikçi yöneticilerden kurtulacak, kıtanın bütün sorunları çözülecek ve yağmalanan zenginliklerini geri alacaktır.

Hizb-ut Tahrir Merkezî Medya Ofisi, bu çerçevede Afrika halkına, entelektüellerine, kanaat önderlerine ve kıtadaki nüfuz sahibi kişilere insan aklını ikna eden ve fıtrata uygun akli ve sahih akidesiyle ve bu akideden fışkıran sistemiyle İslam ideolojisini sunuyor. Onları bu ideolojiyi benimsemeye, Afrika’nın çeşitli ülkelerinde buna yönelik bir kamuoyu oluşturmaya ve gerçek kapsamlı bir kalkınma gerçekleştirmeye çağırıyor. Ayrıca insanın problemlerine getirdiği çözümleri ve bu ideolojinin detaylarını içeren kitap ve yayınları temin etmek üzere, bu bildirinin altında yer alan web sitesi, e-posta adresi ve telefon numaraları aracılığıyla kendileriyle iletişime geçmeye davet ediyor.

فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى * وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً“Eğer tarafımdan size bir yol gösterici gelir de, kim benim yol göstericime uyarsa artık o, ne sapar ne de sıkıntı çeker. Her kim de benim zikrimden yüz çevirirse, mutlaka ona dar bir geçim vardır. Bir de onu kıyamet gününde kör olarak haşrederiz.” [Tâhâ 123-124]

Devamını oku...

Kazakistan’da Gerçek Değişim, Bir Küfür Sistemini Başka Bir Küfür Sistemiyle Değiştirmekle Değil, Ancak Allah’ın Şeriatına Dönmekle Gerçekleşir

Kazinform haber ajansı, 1 Temmuz 2026 tarihinde, 15 Mart 2026’da Kazakistan genelinde yapılan referandumla kabul edilen yeni anayasanın yürürlüğe girdiğini bildirdi. Haberde, yeni temel yasanın gerçekten “halkın anayasası” olarak tanımlandığı belirtilirken, Cumhurbaşkanı Kasım Cömert Tokayev’in anayasa metninin hazırlanmasına bizzat katıldığı, bunun da anayasa belgesine özel bir meşruiyet kazandırdığı ve halkla olan bağını güçlendirdiği ifade edildi. Haberde ayrıca, Kazakistan tarihinde ilk defa ülkenin temel yasasının ülke çapında yapılan bir referandumla kabul edildiği ve halkın %87,15’inin anayasaya “evet” oyu verdiği aktarıldı.

Gazete yeni anayasanın öne çıkan özelliklerini şu ifadelerle özetledi: “Yeni anayasanın en belirgin özelliği insan merkezli yaklaşımıdır. Vatandaşların hak ve menfaatlerini ön planda tutmakta, adalet ve güven ilkelerini kutsal kabul etmekte ve adil bir Kazakistan’ın gelişimi için yeni fırsatlar sunmaktadır. Anayasa, ülkenin hukuk düzeninin temelini oluşturmakta, devlet yapısının esaslarını belirlemekte, vatandaşların hak ve özgürlüklerini güvence altına almakta ve ülkenin uzun vadeli stratejik kalkınma önceliklerini tayin etmektedir. Yeni anayasa mevcut yönetim sisteminde köklü reformlar gerçekleştirmektedir. Belge, bir giriş bölümü ile 11 bölüm ve 104 maddeden oluşmaktadır.”

İster 30 yıl boyunca, 1989’dan Mart 2019’daki istifasına kadar iktidarda kalan diktatör Nazarbayev’in döneminde olsun, isterse mevcut Cumhurbaşkanı Kasım Cömert Tokayev’in yönetimi altında olsun, her iki rejim de ülkeyi Müslüman halkını İslami inancından ve dininin hükümlerinden uzaklaştıracak bir biçimde yönetmeyi; ülkenin devasa zenginliklerini peşkeş çekerek başta Rusya olmak üzere sömürgeci kâfirlere teslim etmeyi ve halkı en temel ihtiyaçlarını bile karşılamaktan mahrum bırakmayı ilke edinmiştir. Bu durumun sonucunda, sıvılaştırılmış petrol gazına yapılan yüksek zamların ardından 2 Ocak 2022’de Kazakistanlı Müslümanların protestoları başlamıştır. Oysa Kazakistan; manganez, demir, krom, kömür, doğal gaz ve özellikle petrol ile uranyum bakımından son derece zengin yer altı kaynaklarına sahiptir.

Her ne kadar bu protestolar ilk bakışta doğal gaz fiyatlarının iki katına çıkmasına karşı bir tepki gibi görünse de, aslında Kazak Müslüman halkın İslami değerlerini hiçe sayan ve onu kendi zenginliklerinden yararlanmaktan mahrum bırakan egemen elit sınıfa karşı bir başkaldırıydı. Gösteriler ülke geneline yayıldığında Tokayev, Kolektif Güvenlik Antlaşması Örgütü (KGAÖ) adına Rusya’yı Kazakistan’a müdahaleye davet etti. Müdahalenin ardından Tokayev halkın protestolarını “terör eylemleri” olarak nitelendirdi; yaklaşık 10 bin kişinin gözaltına alındığını, düzenin yeniden sağlandığını, durumun kontrol altına alındığını, “terör tehdidi odaklarının” etkisiz hâle getirildiğini ve stratejik tesislerle silah ve mühimmat depolarının güvence altına alındığını açıkladı. Hatta Tokayev, bu müdahalesinden dolayı Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’e açıkça teşekkür etti. Tokayev’in bu tutumu, Kazakistan’daki anayasayı kimin hazırladığını ve ülkenin devasa kaynaklarını kimin yağmaladığını açıkça ortaya koymaktadır.

Şimdi Tokayev, halkın benzer bir tepkisiyle karşılaşmamak ve küfür yönetim sistemini insanların gözünde meşrulaştırmak için anayasa değişikliği yapmaya karar vermiştir. Nüfusun %87,15’inin lehine oy kullandığı iddia edilen referandum süreci bunun en somut kanıtıdır.

Özetle; Müslüman Kazak halkının, Tokayev’in anayasa metninde yer alan insanı merkeze alma, insanların hak ve menfaatlerini koruma, adalet ve güven ilkelerini yüceltme, adil bir Kazakistan için yeni ufuklar açma, hak ve özgürlükleri güvence altına alma, ülkenin uzun vadeli kalkınma hedeflerini belirleme gibi cazip söylemlerle halkı aldatmaya çalıştığını anlamasının vakti gelmiştir. Tokayev bu sloganlarla beşerî küfür sistemine meşruiyet kazandırmayı, ülkenin zenginliklerinin yağmalanmasını ve kâfir sömürgecilere teslim edilmesini Müslüman halkın onayıyla yürütmeyi amaçlamaktadır. Balın içine karıştırılmış bu zehirli kelimelere sakın aldanmayın!

Beşerî küfür sistemlerinden kurtuluşun yegâne yolu; İslami akidenize, ondan fışkıran şer’i hükümlere ve Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın indirdiği İslam nizamını uygulayacak olan İslami devlete, yani Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet’e geri dönmektir. Ancak o zaman dünyada izzet ve saadete, ahirette ise kurtuluş ve felaha nail olabilirsiniz.

Devamını oku...

Amerikan Savaşı, Orman Kanunları ve Bedelini Ödeyen İnsanlar

ABD yönetimi, İran’a karşı hukuksuz ve gayrimeşru bir savaş ilan ederek bir İslam beldesine açık saldırıda bulunmuş; bir devletin başka bir devlete ancak uluslararası mutabakat çerçevesinde güç kullanabileceğini öngören uluslararası hukuk ilkelerini hiçe saymıştır. Bu nedenle dünyanın birçok ülkesi, aralarında Batılı müttefiklerin de bulunduğu devletler, Amerika’nın ve NATO’nun yanında bu savaşa katılmayı reddetmiştir. Ayrıca ABD yönetimi, Amerikan halkından ve Kongre’deki temsilcilerinden de böyle bir savaş için onay almamıştır. Buna rağmen saldırı yolunu seçmiş; masum sivilleri, çocukları ve İmam Müslim, Buhari ve Tirmizi’nin yetiştiği topraklardaki okul öğrencilerini hedef alan saldırılar gerçekleştirmiştir. Bu saldırılar, Gazze ve Batı Şeria’da soykırım yapması için Yahudi varlığına verdiği (ve hala vermekte olduğu) tam askeri ve siyasi desteğin devamı niteliğindedir.

Bütün bu ihlal ve saldırıların ardından Trump yönetimi, uluslararası hukuk ve teamülleri aşarak insani değerleri de hiçe sayan yeni tehditlerde bulunmuştur. Trump, İran’ın stratejik Hürmüz Boğazı’nda gemilere ateş açması hâlinde Amerika’nın İran’ın sivil altyapısını bombalayacağını açıklamıştır. Sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada şöyle demiştir: “İran İslam Cumhuriyeti Hürmüz Boğazı’nda herhangi bir gemiye füze, roket, insansız hava aracı veya başka herhangi bir silahla ateş açtığı her seferinde Amerika Birleşik Devletleri bir köprüyü ya da bir elektrik santralini bombalayacak ve yok edecektir.” Böylece özgür dünyanın lideri olan Trump yönetimindeki Amerika; hukukun veya uluslararası ve insani olarak üzerinde mutabık kalınan değerlerin hiçbir anlam ifade etmediği, orman kanununa dayalı yeni bir uluslararası düzen inşa etmiştir. Üstelik bu durum, Trump ve yönetiminin mensup olduğu Hristiyanlık da dahil olmak üzere tüm dini şeriatları yok saymak anlamına gelmektedir. Sivillerin kasten öldürülmesini, sivil nesnelerin ve altyapıların hedef alınmasını suç sayan en açık uluslararası hukuki metin, Uluslararası Ceza Mahkemesi Roma Statüsü’nün 8. Maddesidir. Söz konusu madde; “Doğrudan çatışmalarda yer almayan sivil nüfusa veya sivil bireylere karşı kasten saldırı yöneltilmesini” ve “Askeri hedef olmayan sivil nesnelere karşı kasten saldırı düzenlenmesini” savaş suçu olarak tanımlamaktadır.

Amerikalı seçmenlerin çoğunluğu, İran’a karşı yürütülen savaşın Amerika’dan ziyade Yahudi varlığına hizmet ettiğini düşünmektedir. Nitekim güncel Amerikan kamuoyu araştırmaları da bunu doğrulamaktadır; öne çıkan bir ankete göre Amerikalı seçmenlerin %56’sı İran’a yönelik saldırıların öncelikle Yahudi varlığının çıkarına olduğunu söylerken, sadece %29’luk bir kesim bunun Amerika’nın çıkarına olduğunu ifade etmiştir. Bu durum, kendisini “demokrasi” olarak tanımlayan, halk adına yönettiğini, halkın iradesini uyguladığını ve yönetimin gördüğü gibi değil halkın gördüğü şekliyle onun çıkarlarına hizmet ettiğini iddia eden Amerikan yönetiminin; İran’daki ezilenlere yardım etme iddiasıyla yola çıkarken, İslam beldelerindeki diktatörlüklerin izinden giderek hem uluslararası kamuoyunu hem de kendi iç kamuoyunu zerre kadar önemsemediğini açıkça kanıtlamaktadır.

Amerikan yönetimi halkın meselelerine veya görüşlerine aldırış etmediğini kanıtlamak için, politikalarını reddeden seçmenlerin vergilerini, yine o seçmenlerin onaylamadığı savaşlara harcamaktadır. Amerikan yönetimi, İran’a yönelik askeri operasyonların maliyetinin 37,5 milyar dolara yükseldiğini açıklamış, Savaş Bakanlığı ise ordunun hazırlık seviyesinin düşeceği uyarısında bulunarak 67 milyar dolarlık ek fon talep etmiştir. Hegseth, bu ek fonun 1,5 trilyon dolarlık devasa savunma bütçesiyle birlikte; tüketilen mühimmatın ikame edilmesine, İHA ve füzelere karşı savunmanın güçlendirilmesine, eğitim programlarının devamına ve askeri maaşların ödenmesine imkân tanıyacağını belirtmiştir.

Böylece, bu devasa paralar ülkede büyük sıkıntı çeken eğitim ve sağlık gibi hayati sektörlere harcanmak yerine; vergi mükelleflerinin birikimleri savaş ve yıkım için harcanmaktadır. Bu paralar, ödenekleri kesildiği için hükümetin kapanmasına (shutdown) neden olan fakirlerin yemeğine ve çocukların sütüne harcanmak yerine; Cumhuriyetçi Parti’ye bağlı silah fabrikalarından mühimmat almak, bunları Gazze ve İran’daki insanların başına yağdırmak, İran ve Güney Lübnan’daki köprüleri yıkmak ve Trump’ın İran halkına vaat ettiği gibi insanları Orta Çağ’daymışçasına zifiri karanlığa mahkûm edecek elektrik santrallerini yok etmek için kullanılmaktadır. Trump, insanlar için hayır değil, yıkım ve onları karanlık çağlara döndürmeyi istemektedir.

Amerika’daki Müslümanlar ve bu ülkenin akil insanları; karar vericilere ve “derin devlete” karşı çıkmalı, onların Amerikan yönetimindeki temsilcilerini protesto etmelidir. Bu suçlar tüm ülke halkına mal edilmektedir; zira Amerika, savaşlardan çıkar sağlayan seçkinlerin veya etnik temizlik ve soykırım politikası güden suçlu Siyonist toplulukların değil, halk adına hükmeden demokratik bir devlet olduğunu iddia etmektedir.

Devamını oku...

Hizb-ut Tahrir’in Dokuz Yıl Önce Uyardığı Tehlike Gerçek Oldu

Hizb-ut Tahrir’in Dokuz Yıl Önce Uyardığı Tehlike Gerçek Oldu
Rönesans Barajı Nil Nehri’nin Çekilmesine ve Su İstasyonlarının Hizmet Dışı Kalmasına Sebep Oluyor

Avrupa uydusu Sentinel-2 tarafından çekilen son görüntüler, Nil yatağında bir ay içinde belirgin bir çekilme olduğunu ve bunun sonucunda ana su istasyonlarının hizmet dışı kaldığını gösterdi. 22 Temmuz 2026 tarihinde Şarku’l Evsat gazetesinde yayımlanan haberde şu ifadelere yer verildi: “Bu yaz Nil sularının çekilmesi, nehir seviyelerinde sadece mevsimsel bir değişiklik değil, içme suyu istasyonlarının devre dışı kalması ve birçok bölgede su arzının azalmasıyla yüz binlerce Sudanlının hayatını etkileyen bir krize dönüştü. Bunun tarım sezonuna ve gıda güvenliğine sıçramasından endişe ediliyor.”

Bu durum beklenen bir şeydi; biz, Hizb-ut Tahrir / Sudan Vilayeti olarak yıllar önce Etiyopya Rönesans Barajı’nın hem Sudan’ın hem de Mısır’ın su güvenliği açısından oluşturacağı büyük tehlikeye dikkat çekmiş; Mısır ve Sudan yöneticilerinin, 23 Mart 2015’te Hartum’da imzaladıkları İlkeler Bildirgesi Anlaşması ile ümmetin haklarından vazgeçerek bu felaket barajının inşasına onay verdiklerini ifade etmiştik.

Bu baraja karşı mücadele kapsamında onlarca seminer ve forum düzenledik; samimi su uzmanlarını davet ederek barajın Sudan ve Mısır’ın su güvenliği üzerindeki ciddi risklerini ortaya koyduk. Buna karşılık, siyasi çevrelerin ve medyanın büyük bir kısmı barajın inşasını destekleyen bir tavır sergiledi ve hükümetin bu projeye izin veren tutumuyla paralel hareket etti. Temmuz 2014’te Sudan Enformasyon ve Sulama Bakanlıklarının organizasyonuyla 32 gazeteciden oluşan geniş bir medya heyeti Rönesans Barajı’nı ziyaret etti. Bu ziyaretin amacı, barajı kamuoyuna olumlu göstermek ve ileride Sudan halkının zarar göreceği bu projeye destek oluşturmak olarak değerlendirildi.

Nitekim ziyaret sonrasında birçok gazeteci, gerçeği yansıtmayan biçimde barajın faydalarını anlatarak toplumun projeyi kabullenmesine katkı sağladı. Genel olarak medya, Hizb-ut Tahrir’in sunduğu güçlü delillere rağmen olumsuz bir tutum sergilemeyi sürdürdü. Eylül 2017’de Hizb-ut Tahrir, “Rönesans Barajı ve Su Savaşı Uyarısı: Yöneticilerin İhmali ve Ümmetin Görevi” başlıklı, orta boy 40 sayfalık bir kitapçık yayımladı. Kitapçıkta, 23 Mart 2015’te Mısır Devlet Başkanı Abdulfettah es-Sisi, Sudan Devlet Başkanı Ömer el-Beşir ve Etiyopya Başbakanı Hailemariam Desalegn tarafından Hartum’da imzalanan İlkeler Bildirgesi’nin ümmetin hakkının açıkça zayi edilmesi olduğu; Sudan ve Mısır hükümetlerinin bu konuda ağır sorumluluk taşıdığı ifade edildi, onlar için bir utanç ve leke olduğu belirtildi. Ayrıca kitapçıkta: Rönesans Barajı’nın Sudan ve Mısır açısından oluşturduğu riskler, beklenen zararlar, barajın yol açacağı olumsuz sonuçlar ayrıntılı biçimde ele alındı. Bunun yanında nehirlerle ilgili şer’î hükümler açıklanırken, kitabın sonunda Sudan ve Mısır yöneticilerinin Rönesans Barajı’nın inşasına izin vermeleri konusunda işledikleri üç şer’î ihlal de sıralandı.

Kitapçığın sonuç bölümünde ise şu ifadelere yer verildi: “Hilafet tarihi, Müslümanların izzetini ve onların maslahatlarını nasıl koruduğuna dair ibretlerle doludur. Bu, güçlü siyasi duruşu, vakur müzakerecileri, onurlu diplomatları ve gerektiğinde askerî gücü kullanma iradesiyle gerçekleşmiştir. Arkalarında Allah yolunda ölmeyi arzulayan milyonlarca yiğit bulunan bu devlet, izzet ve onur devletidir. Her Müslüman, Allah’ın rızasına uygun güzel bir hayatın gerçekleşmesi için bu devleti yeniden kurmak üzere çalışanlarla birlikte çalışmalıdır. Böyle bir gayret hem göktekilerin hem de yerdekilerin hoşnut olacağı bir hayata vesile olacaktır.” İşte çalışanlar bunun için çalışsın.

İbrâhîm Usmân [Ebu Halîl]
حزب التحرير
Hizb-ut Tahrir
Sudan Vilayeti Resmi Sözcüsü

Devamını oku...

Mescid-i Aksa’yı Temizlemenin Vakti Hâlâ Gelmedi mi?!

Yahudi fanatiklerinin Mescid-i Aksa’yı basması artık yeni bir gelişme olmaktan çıkıp kalıcı bir hal almıştır. Gazaba uğrayanların Aksâ’da ibadet etmeleri, dans etmeleri, şarkılar söylemeleri ve onu kirletmeleri neredeyse günlük bir uygulama hâline gelmiştir. Onların sözde Tapınağın Yıkılışı yıldönümündeki bu baskınları, her yıl çalan bir uyarı zili niteliğindedir. Mescid-i Aksa’nın yıkılması, Yahudileştirilmesi ve enkazı üzerine o sözde tapınaklarının inşa edilmesi planının sürdüğünün uyarısını yapmaktadır.

Buna karşılık, “şiddetle kınıyoruz”, “tehlikeli bir tırmanıştır”, “zamansal ve mekânsal bölünme planıdır”, “tarihî ve hukuki statüye saldırıdır”, “işgalci tüm sorumluluğu taşımaktadır” şeklindeki açıklamalar da artık yeni değildir. Oslo Yönetimi’nden, kutsal mekânların hamiliğini üstlendiğini söyleyen taraftan, Arap Birliği’nden veya İslam beldelerindeki mevcut yönetimlerden bu ifadeleri duymaya Müslümanlar alışmıştır artık. Müslümanlar, bu yönetimlerin gürültülü söylemlerini defalarca işitmiş; fakat sonunda onların Yahudi varlığıyla uzlaştıklarını, onu desteklediklerini, onunla barış yaptıklarını, onu koruduklarını, ona yardım ettiklerini ve resmen tanıdıklarını görmüşlerdir.

Bununla da kalmayıp Filistin halkına, onları destekleyenlere ve Beyt’ül Makdis’i işgalcilerin kirinden temizlemeyi düşünenlere karşı mücadele ettiklerine de şahit olmuşlardır. Yahudi varlığının Mescid-i Aksa ve çevresinde işlediği bütün bu suçlar ile kutsal toprakların çevresindeki yönetimlerin tutumu şaşırtıcı değildir. Çünkü Yahudi varlığı, Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in peygamberliğinden beri İslam’a kin besleyen bir düşmandır; İslam ülkelerindeki rejimler de iktidara getirildikleri ilk günden beri İslam’a ve Müslümanlara karşı duran rejimlerdir. Ancak asıl tuhaf olan; Mescid-i Aksa kirletilirken Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in ümmetinin dinine destek olmak için harekete geçmemesidir!!

Peygamberlerin ve resullerin, Son Peygamber Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in arkasında saf tutup namaz kılması için bir araya getirildikleri o mübarek mekânın kirletildiğini gördüğü halde, atların koşturulmaması, ölüm bandajlarının sarılmaması ve o mekâna şanına yakışan temizliği yeniden kazandırana kadar kılıçların kuşanılmaması cihat ümmetine yakışmayan bir garabettir!

Gece gündüz, sabah akşam Peygamber’ine salavat getiren Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in ümmetinin; O’nun İsra mekânının sanki her gün tekrarlanan sıradan bir olaymış gibi kirletilmesine seyirci kalması, ordularının hücuma kalkmaması ve seferber olmaması tam bir garabettir!

Fatih Ömer RadıyAllahu Anh’a, kurtarıcı Selahaddin’e övgüler dizen, sonra da bu ümmetin askerleri ve subayları arasından çıkıp da onlar gibi toplanmayan, onlar gibi sefere çıkmayan, onlar gibi koşmayan ve “Buyur ya Rasûlullah’ın Mescid-i Aksa’sı!” demeyenlerin hali ne kadar da gariptir!

Ümmetin ve askerlerinin elbette durgunluk dönemleri olmuştur ancak bu dönemlerin ardından Haçlıların ve Tatarların geçmişte tanık olduğu üzere yerle yeksan oldukları dönemler gelmiştir. Mübarek Toprağı zafere kavuşturmanın vakti hala gelmedi mi?! Mescid-i Aksa’yı Yahudilerin pisliğinden temizlenmenin, Mescidi Aksa’nın gözyaşlarını silmenin, kurtarıcıların tekbirleriyle ve fatihlerin tehlilleriyle Mescidi Aksa’yı gözünü aydınlatmanın vakti hala gelmedi mi?

وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللهِ“İşte o gün, inananlar, Allah’ın yardımına sevineceklerdir.” [Rum 4]

Devamını oku...
Bu RSS beslemesine abone ol

SİTE BÖLÜMLERİ

BAĞLANTILAR

BATI

İSLAMİ BELDELER

İSLAMİ BELDELER